Lipiec, święci

01 LIPCA (kalendarz gregoriański) 18 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Leoncjusza i z nim Hipacego i Teodula (70-79).

Świętowanie objawienia "Bogoliubskiej" ikony Przenajświętszej Bogorodzicy (1155 lub 1157; koło Włodzimierza). Czczony spisany obraz Bogoliubskiej ikony - mieści się w katedralnej Pokrowskiej (Opieki Matki Boskiej) świątyni na cmentarzu Rogożskim, w Moskwie (ok. XV-XVI, cuda w 1772).

Bogoliubska ikona Przenajświętszej Bogorodzicy

Bogoliubska ikona Matki Bożej objawiła się w 1155 roku księciowi Andrzejowi Bogoliubskiemu. Kiedy przesiedlał się ze swoich posiadłości Wyszogrodu do Sużdala, książe Andrzej wziął ze sobą ikonę Matki Bożej. Cała droga, którą pokonywał minęła mu w spokoju i bez zakłóceń: jednak, nie dojeżdżając do Włodzimierza, około 7,5 km przed miastem, zwierzęta wiozące ikonę, zatrzymały się, i mimo ich popędzania nie ruszały się z miejsca. Pomyślano, że nie idą dalej ponieważ bardzo się zmęczyły; jednak i nowe stado, które do nich doprowadzono nie chciało ruszyć się z miejsca. Wtedy książe nakazał odprawić nabożeństwo / kanon przed ikoną Bożej Matki: padł na kolana do ziemi, i ze łzami w oczach modlił się do Przenajświętszej Dziewicy i złożył obietnicę, że na tym miejscu wybuduje dla Niej świątynię, na cześć Jej imienia.

Na następną noc (na 18 czerwca), kiedy książe nadal kontynuował swoją serdeczną modlitwę, miał we śnie widzenie: Boża Matka pojawiła się jemu ze zwojem i nakazała jemu postawić Jej obraz we Włodzimierzu, który był wzięty przez niego z Wyszogrodu. Bogobojny książe w niedługim czasie wybudował świątynię, w imię Narodzenia Bogorodzicy, i monaster dla mnichów, w miejscu cudownego zdarzenia, przywołał też ikonopisców i nakazał im napisać ikonę Matki Bożej w takiej postaci, w jakiej objawiła mu się we śnie. Ikonopiscy napisali ikonę zgodnie z greckim zwyczajem: w prawej ręce Matki Bożej - zwój, a lewa zwrócona w geście modlitwy do Zbawiciela, siedzącego na światłej chmurze. Na zwoju napisana następująca modlitwa: "Władco wiele razy miłościwy, Synu i Boże mój! Modlę się do Ciebie, niech przebywa Twój dar na ludziach Twoich, i światło jaśniejące, promieniejąca chwała Twoja, niech zstępują zawsze na miejsce, które Ja sobie wybrałam".

Za dwa lata cerkiew była już gotowa i poświęcona, książe ustanowił także co roku świętować cudowne objawienie Bożej Matki i sprawować w dniu 18 czerwca nabożeństwo wspomnienia objawienia się Matki Bożej. W tymże dniu uroczyście wniósł również do cerkwi nową, napisaną ikonę, która została nazwana ikoną Matki Bożej Bogoliubskiej, miejsce, gdzie objawiła się jemu Boża Matka nazwano Bogoliubskim, a sam również otrzymał przydomek Bogoliubski. Za jakiś czas niedaleko nowej cerkwi i monasteru Andrzej wybudował miasto Bogoliubow (obecnie Bogoliubowo), które stało się jego ulubionym miejscem przebywania.

02 LIPCA (kalendarz gregoriański) 19 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego apostoła Judy (zwanego również Tadeuszem, oraz Lebbeuszem), brata Pańskiego (około 80-89).

Mnicha Paisjusza Wielkiego(V); modlimy się do niego o wybawienie umarłych prawosławnych chrześcijan, którzy zmarli bez pokuty (prócz samobójców).

Święty apostoł Juda, (Tadeusz, Lebbeusz), brat Pański

Święty apostoł Juda, jeden z dwunastu uczniów Chrystusowych, wywodził się rodu króla Dawida i Salomona, był synem sprawiedliwego Józefa "Zaręczyciela" ("Обручникa"), od jego pierwszej żony. Święty apostoł Jan Teolog w swojej Ewangelii pisze:

"Bo nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego"(J.7, 5).

Kapłan Teofilakt, arcybiskup Bułgarski, słowa te wyjaśnia następująco: na początku ziemskiego służenia Pana Jezusa Chrystusa synowie Józefa, a między nimi Juda, nie wierzyli w Jego Boską naturę. Przekazy potwierdzają, że kiedy sprawiedliwy Józef "Zaręczyciel" ("Обручник"), wrócił z Egiptu, zaczął dzielić między synami swoją ziemię, zapragnął wydzielić również i część Chrystusowi Zbawicielowi, który zrodził się od Przenajświętszej Dziewicy Marii. Bracia jednak sprzeciwili się temu, a tylko starszy z nich, Jakub, uznał Chrystusa jako współzarządcy ziemi i za to był nazwany bratem Pańskim. Potem Juda uwierzył w Chrystusa, że jest oczekiwanym Zbawicielem / Mesjaszem, całym sercem zwrócił się do Niego i został wybrany na jednego z bliższych, dwunastu Jego uczniów. Pamiętając o swoim grzechu, apostoł Juda uważał się niegodnym nazywać siebie bratem Bożym i w swoim powszechnym liście nazywa siebie jedynie bratem Jakuba.

Święty apostoł Juda miał również inne imiona: ewangelista Mateusz nazywa go

"Lebbeuszem, przezwanym Tadeuszem" (Mt.10, 3),

święty ewangelista Marek nazywa go również Tadeuszem (Mk.3, 18), a w Dziejach świętych apostołów on wspominany jest pod imieniem Barsabas(Dz.15, 22).

W tamten czas zwyczaj używania wielu imion był pospolity.

Po Wniebowstąpieniu Pana Jezusa Chrystusa apostoł Juda zaczął głosić Ewangelię. Na początku zwiastował Słowo Boże w Judei, Galilei, Samarii i Idumei, a potem w stronach Arabii, Syrii i Mezopotamii i, na koniec przyszedł do miasta Edessy. Tutaj skończył to, czego nie dokończył jego poprzednik, jeden z apostołów, z liczby siedemdziesięciu, Tadeusz. Chroni się przekaz, że święty apostoł Juda dotarł również z głoszeniem Ewangelii do Persji i tam napisał w greckim języku swój Powszechny List, w słowach którego zawarto wiele głębokich prawd. List ten wskazuje na dogmat nauki o Świętej Trójcy, na przyjęcie ciała człowieczego Panem Jezusem Chrystusem, o Aniołach dobrych i złych, o przyszłych Strasznym Sądzie. Apostoł Juda prosi wszystkich o moralne prowadzenie się i przestrzega wierzących strzec się od cielesnej nieczystości, nie pozostawać dłużnym wobec innych, przebywać w modlitwie, chronić wiarę, darzyć miłością, błądzących nawracać na drogę zbawienia, chronić siebie przed naukami heretyków. Apostoł Juda naucza, że nie wystarczająca jest tylko wiara w Chrystusa, niezbędne są jeszcze i dobre uczynki, o których mówi się w chrześcijańskich naukach.

Święty apostoł Juda męczeńsko zmarł około 80 roku w Armenii, w mieście Ararat, gdzie był ukrzyżowany na krzyżu i przebity strzałami.

03 LIPCA (kalendarz gregoriański) 20 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Metodego, biskupa Patry, który wytępił herezję Orygenesa (312).

Święty męczennik Metody, biskup Patry, który popalił herezję Orygenesa

Święty męczennik Metody, biskup Patry (Licejski obszar w Azji mniejszej), odznaczał się prawdziwą, zakonną pokorą. Cicho i pokornie nauczał Słowa Bożego swoje stado, a ponadto czuwał nad czystością wyznawania wiary Prawosławnej i energicznie walczył z heretykami, między innymi z tak rozpowszechnioną w tamtym czasie, herezją orygenesów. Pozostawił po sobie bogatą literaturę: dzieła w obronie chrześcijaństwa wobec pogaństwa, wyłożył prawosławne dogmaty naprzeciw herezji Orygenesa, pozostawił moralne nauki i tłumaczenia Świętego Pisma.

Kapłan Metody był pojmany przez pogan, mężnie wyznał przed nimi wiarę w Chrystusa Zbawiciela, i w 312 roku był skazany na śmierć, przez ścięcie głowy.

04 LIPCA (kalendarz gregoriański) 21 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Juliana z Tarsu (około 305).

Święty męczennik Julian z Tarsu (około 305).

Święty męczennik Julian z Tarsu urodził się w Azji Mniejszej, na prowincjach Cylicji. Był synem senatora - poganina, matka jego wyznawała wiarę chrześcijańską. Po śmierci swojego męża, matka świętego Juliana przesiedliła się do miasta Tars, gdzie ochrzciła syna i wychowywała go w duchu chrześcijaństwa. Kiedy święty miał już 18 lat, cesarz Dioklecjan (284 - 305) rozpoczął prześladowania chrześcijan. Pośród pojmanych wyznawców Chrystusa był również i pojmany święty Julian. Został przyprowadzony przed sąd, przed oblicze zarządcy Marcjana, gdzie przez długi czas był namawiany do wyrzeczenia się Chrystusa. Ani zadawane rany, ani groźby, ani obietnice darów i szanowania jego osoby nie skłoniły bogobojnego młodzieńca do złożenia pogańskiej ofiary i do wyrzeczenia się Chrystusa. Święty wyznawca pozostał nieukłonny w wyznaniu swojej wiary. Przez cały rok męczennika oprowadzano po miastach Cylicji, w każdym z tych miast poddawano go strasznym torturom, a po wszystkim wrzucono do ciemnej celi. Matka świętego Juliana chodziła w ślad za synem i modliła się, aby Pan jeszcze bardziej umocnił jego w wierze i cierpieniu. W mieście Egeja pod pretekstem, aby przekonać syna do złożenia ofiary bożkom, matka prosiła zarządcę, aby ten pozwolił jej odwiedzać syna w celi. Trzy dni spędziła matka świętego Juliana w jego celi, serdecznie prosząc go, aby pozostał nieukłonny i mocny w swojej wierze.

Święty Julian ponownie stanął przed sądem. Zarządca mając nadzieję, że matka przekonała syna do wykonania rozkazu cesarza, aby ten złożył ofiarę bożkom, zaczął publicznie wychwalać jego mądrość. Nieoczekiwanie święta ze śmiałością zaczęła wyznawać, że jest chrześcijanką. Święty męczennik Julian bez strachu, z odwagą zaczął potępiać pogaństwo. Wtedy zarządca nakazał odciąć matce świętego Juliana stopy za to, że ona towarzyszyła synowi od Tarsu. Święta męczennica zmarła od zadanych jej ran. Męczennika Juliana wrzucono do wora, wypełnionego piaskiem i jadowitymi gadami, i wrzucono do morza. Ciało męczennika zostało wyrzucone przez fale na brzeg, niedaleko Aleksandrii i zostało z cześcią pogrzebane przez jedną bogobojną aleksandryjską chrześcijankę. Święty Julian męczeńsko zginął około 305 roku. W ostateczności relikwie świętego męczennika przeniesiono do miasta Antiochia. Kapłan Jan Złotousty uczcił pamięć świętego męczennika Juliana pochwalnym słowem.

05 LIPCA (kalendarz gregoriański) 22 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Euzebiusza, biskupa Samosaty (379-380).

Święty męczennik Euzebiusz, biskup Samosaty (379-380).

Święty męczennik Euzebiusz, biskup Samosaty, twardo stał w obronie Wyznania Prawosławnej wiary "Wierzę w Jedynego Boga...", zatwierdzonego na I Soborze Powszechnym w Nicei, w 324 roku, za co doświadczył przesladowań od arian, którzy niejednokrotnie pozbawiali jego katedry i skazywali go na wygnanie. Cesarz Konstancjusz (337 - 361), obrońca arian, dowiedziawszy się o fakcie, że u kapłana Euzebiusza znajduje się soborowy akt o wybraniu na katedrę Antiochijską arcybiskupa Melecjusza, wysłał do niego rozkaz, aby ten oddał jemu ten akt. Święty Euzebiusz odmówił wykonania rozkazu. Rozgniewany cesarz wysłał posłanników z informacją, że jeżeli on nie odda tego dokumentu, to zostanie odcięta mu prawa ręka. Święty Euzebiusz wyciągnął przed żołnierzem obie ręce i powiedział:

"Odetnijcie mi dwie ręce, jednak aktu soborowego, w którym potępia się zło i herezję arian, nie oddam".

Cesarz Konstancjusz dziwił się tak wielkiej śmiałości biskupa, jednak nie uczynił mu żadnego zła.

Po śmierci Konstancjusza na tron wstąpił Julian Odstępca (361 - 363). Nastały jeszcze gorsze czasy dla chrześcijan - rozpoczęło się otwarte prześladowanie chrześcijan. Kapłan Euzebiusz, ukrywając swoje stanowisko, w przebraniu żołnierza przeszedł całą Syrię, Fenicję i Palestynę, umacniając chrześcijan w wierze prawosławnej. Wyświęcał kapłanów i diakonów do Cerkwi, które stawały się puste, stawiał biskupów, którzy odrzucali ariańską herezję. Po śmierci Juliana Odstępcy na tron wstąpił bogobojny Jowian (363 - 364), za rządów którego prześladowania się ukróciły. Z wygnania powrócił Melecjusz i na prośbę świętego Euzebiusza w 379 roku został zwołany Antiochijski Lokalny Sobór. Brało w nim udział 27 biskupów. Na Soborze zatwierdzono Prawosławne Wyznanie wiary, przyjęte na I Powszechnym Soborze. Arianie, bojąc się twardych wyznawców Prawosławia kapłana Melecjusza, Euzebiusza i Pelagiusza, którzy byli bardzo szanowani przez cesarza, złożyli również swoje podpisy pod soborowym postanowieniem. Po śmierci cesarza Jowiana władzę przejął Walens (364 - 378). Prawosławie ponownie dotknęły prześladowania. Święty Melecjusz był wygnany do Armenii, święty Pelagiusz - do Arabii, a kapłan Euzebiusz osądzony na wygnanie do Tracji. Otrzymawszy królewski rozkaz, święty Euzebiusz nocą wyjechał z Samosaty, aby zapobiec buntowi ludzi, którzy go szanowali. Gdy o tym dowiedzieli się wierzący, dogonili go i z płaczem błagali, aby powrócił do Samosaty. Kapłan odmówił jednak, mówiąc, że należy być posłusznym wobec panującej władzy. Kapłan umocnił ich w wierze i prosił, aby mocno trzymali się Prawosławnej wiary, pobłogosławił ich i pojechał do miejsca wygnania. Na katedrę Samosaty został ustanowiony heretyk arianin Eunomiusz, jednak naród nie zaakceptował jego władzy. Prawosławni przestali chodzić do świątyń i unikali spotkania z nowym biskupem. Heretyk - arianin zrozumiał, że nie może w żaden sposób przyciągnąć do siebie stada.

Kiedy na tron króla wstąpił cesarz Gracjan (375 - 383) wydał on rozkaz przywrócenia z wygnania wszystkich prawosławnych kapłanów, którzy doznali krzywd od arian. Kapłan Euzebiusz również wrócił do Samosaty i zaczął ponownie dbać o cerkiew. Razem ze świętym Melecjuszen na miejsce arian wyświęcali prawosławnych arcykapłanów i kapłanów. Około 380 roku święty Euzebiusz przyjechał do ariańskiego miasta Dolichin, aby wyświęcić tam prawosławnego biskupa Mariana. Kobieta - arianka zrzuciła z dachu kosz, który przebił świętemu głowę. Umierając, biorąc przykład ze Zbawiciela, święty Euzebiusz przebaczył winę kobiecie i prosił otaczających ją ludzi, aby nie czynili jej żadnego zła. Ciało kapłana Euzebiusza było przeniesione do Samosaty i z płaczem pogrzebane przez wierzących. Na miejsce biskupa Euzebiusza został naznaczony jego kuzyn, błogosławiony Antioch, a Cerkiew Samosaty miała za cel wyznawać prawosławną wiarę, umocnioną i rozpowszechnioną przez kapłana Euzebiusza.

06 LIPCA (kalendarz gregoriański) 23 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętej męczennicy Agrypiny (253 - 260).

Śmierć świętego i sprawiedliwego dzieciątka Artemiusza Wierkolskiego (1480).

Świętowanie spotkania Przeczystej Bogorodzicy, cudotwórczej ikony z Włodzimierza (1480).

Ikona Przeczystej Bogorodzicy z Włodzimierza (1480).

Świętowanie spotkania cudotwórczej ikony Przenajświętszej Bogorodzicy z Włodzimierza (1480); ustanowione na wspomnienie wybawienia miasta Moskwy od najazdu chana Achmada i obalenia ordyńskiego jarzma. W 1480 roku przy wielkim księciu Janie III Wasilewiczu (1462 - 1505) chan Złotej Ordy Achmad z wojskiem podszedł do rzeki Ugra, która zwana jest również "Pasem Bożej Matki", która też chroni Moskiewskie ziemie. Przez cały dzień wojska chana i Moskiewskie stały naprzeciw siebie, nie przystępując do walki - fakt ten został nazwany "staniem na Ugrze". Cała Moskwa modliła się w tym czasie do Obrończyni Przenajświętszej Bogorodzicy o wybawienie prawosławnej stolicy. Metropolita Geronty (1473 - 1489) i duchowny księcia, arcybiskup Rostowski Wassian, poprzez modlitwy, błogosławieństwa i porady umacniał rosyjskie wojska. Metropolita pisał do księcia list, w którym przywoływał jego mężnie stać przeciw wrogom, pokładając nadzieję na pomoc Bożej Matce.

Przenajświętsza Bogorodzica stanęła w obronie rosyjskiej ziemi. Książe nakazał swojemu wojsku odstąpić od Ugry, pragnąc doczekać się przejścia tatarów, wrogowie myśleli, że Rosjanie zwabiają ich w zasadzkę, i również zaczęli wycofywać wojsko, na początku powoli, a nocą uciekali, gnani przez strach. W dziękczynieniu za oswobodzenie Rosji zostało ustanowione święto w cześć Bożej Matki.

07 LIPCA (kalendarz gregoriański) 24 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Narodzenie czczonego i chwalonego proroka i Poprzednika Pańskiego, Chrzciciela Pańskiego Jana.

Narodzenie czczonego i chwalonego proroka i Poprzednika Pańskiego, Chrzciciela Pańskiego Jana

O młodzieńczych latach proroka i Poprzednika Pańskiego Jana Chrzciciela wiemy tylko ze słów ewangelisty Łukasza. Jan był synem kapłana Zachariasza (z rodu Aarona) i sprawiedliwej Elżbiety (z rodu króla Dawida) - starszej, bezpłodnej pary. Jak mówi ewangelista Łukasz, archanioł Gabriel, który pojawił się ojcowi Zachariaszowi w świątyni, obwieścił o przyszłym narodzeniu się u niego syna, powiedział:

"I wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. (Łk.1, 13-17).

Zachariasz nie uwierzył aniołowi i za to stał się niemową, do czasu narodzin Jana.

Po tym, jak Dziewica Maryja dowiedziała się, że jej kuzynka Elżbieta jest w ciąży, przyszła w odwiedziny do niej i

"Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę." (Łk.1,41).

W taki oto sposób, swojej matce Jan zaprorokował Mesjasza, będąc jeszcze w jej łonie.

Zgodnie z Ewangelią, narodzenie Jana miało miejsce pół roku wcześniej niż narodzenie Jezusa, jego kuzyna. Ojciec Jana dalej był jeszcze niemy, i kiedy Elżbieta zapragnęła nadać imię synowi Jan (w tłumaczeniu oznacza "dobry dar Boży"), wskazane imię przez anioła, nietradycjonalne i nieznane w jej rodzinie, rodzina chciała potwierdzenia imienia od ojca na piśmie.

"On zażądał tabliczki i napisał: "Jan będzie mu na imię". I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga. I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: "Kimże będzie to dziecię?" Bo istotnie ręka Pańska była z nim." (Łk.1,63-66).

W Ewangelii wspomina się o latach dzieciństwa Jana tylko w skrócie, wspomina się jedynie, że on:

"A żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem" (Łk.1,80).

Kiedy osiągnął dorosły wiek, Jan usłyszał słowo Boże i zaczął prorokować na obszarze Jordanu, chrzcić chrztem pokuty, jak jest napisane w księdze proroka Izajasza:

"Głos się rozlega: "Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu!"" (Iz.40,3).

Ludzie, przychodzący do Jana chrzcić się, pytali u niego, czy nie jest on Chrystusem? Jan Poprzednik Pański odpowiadał:

"Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem." (Łk.3,16).

Wspominanie Jana Chrzciciela ma miejsce trzy razy w roku: 07 stycznia, 24 czerwca i 29 sierpnia (według kalendarza juliańskiego).

08 LIPCA (kalendarz gregoriański) 25 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętej męczennicy Febronii (około 304).

Świętych cudotwórców muromskich, dobrze wierzącego księcia Piotra, zwanego w mnichach Dawida, i dobrze wierzącej księżny Febronii, zwanej w mniszkach Eufrozyny (1228); modlimy się do nich o spokojne i dobre pożycie małżeńskie. Piotr i Febronia pokazali swoim życiem obraz chrześcijańskiego małżeństwa.

Godna męczennica Febronia, dziewica, zginęła za panowania Dioklecjana (284 - 305). Wychowywała się w monasterze, w miejscowości Sewapol (Asyryjskie strony). Przełożoną monasteru była igumenia Wrienna, ciotka świętej Febronii. Igumenia dbając o zbawienie świętej Febronii, narzuciła jej bardziej rygorystyczny obraz życia, niż pozostały mniszkom. Według reguły monasteru w piątki siostry cały dzień oddawały się pod modlitwę i czytania Świętego Pisma. Głównie czytania sprawowała święta Febronia.

Chwała o bogobojnym życiu Febronii szybko rozeszła się po cały mieście. Znana, młoda wdowa imieniem Jerija, poganka, zaczęła odwiedzać świętą Febronię. Pod wpływem jej nauk i modlitw młoda wdowa przyjęła święty Chrzest i doprowadziła do wiary w Chrystusa swoich rodziców i kuzynów.

Dioklecjan wyprawił się do Asyrii, celem tępienia chrześcijaństwa. Rzesza wojska, na czele z generałem Lizymachem, Selinem i Primem odprawiła się do Asyrii. Selin, wujek Lizymacha, odznaczał się okrucieństwem w stosunku do chrześcijan, a Lizymach był chrześcijaninem, ponieważ matka Lizymacha starała się wpoić synowi miłość do wiary chrześcijańskiej i zmarła, będąc w tej wierze. Lizymach ustalił ze swoim kuzynem Primem, że według swoich możliwości będą wybawiać chrześcijan z rąk oprawców. Kiedy rzesza wojska zbliżyła się do monasteru, jego mieszkańcy ukryli się. W monasterze została tylko igumenia Wrienna, jej pomocnica Fomaida i święta Febronia, która w ten czas bardzo chorowała. Igumenia bardzo cierpiała, że jej kuzynka wpadnie w ręce oprawców, którzy mogli naśmiewać się nad nią. Wznosiła więc gorące modlitwy, aby Pan uchronił ją i umocnił w wyznaniu Chrystusa Zbawiciela. Selin nakazał przyprowadzić do siebie wszystkie mniszki, mieszkające w monasterze. Prim z rzeszą wojska nie znalazł nikogo, oprócz dwóch "dojrzałym wiekiem" mniszek i świętej Febronii. Jednak pożałował je, że nie ukryły się i nakazał im uciec. Jednak mniszki postanowiły nie porzucać miejsca swoich trudów i zdać się na wolę Pana.

Prim powiedział Lizymachowi o cudownej urodzie świętej Febronii i doradził jemu, by on wziął ją sobie za żonę. Lizymach odpowiedział, że nie chce zbezcześcić dziewice, poświęcone Bogu, i prosił Prima, aby ukrył je gdziekolwiek, tak aby nie wpadły w ręce Selina. Jeden z żołnierzy podsłuchał rozmowę Lizymacha i Prima i doniósł o tym Selinowi. Świętą Febronię ze związanymi rękami i cepem na szyi przyprowadzili do generała. Selin nakazał jej odrzucić wiarę w Chrystusa i złożyć ofiarę pogańskim bożkom, obiecał im cześć, nagrody i małżeństwo z Lizymachem. Święta dziewica twardo i bez strachu odpowiedziała, że ma już Nieśmiertelnego Męża i nie zamieni Go na żadne inne, ziemskie dobrodziejstwa. Selin oddał mniszki pod straszne tortury. Święte modliły się:

"Zbawicielu mój, nie porzucaj mnie w tą straszną godzinę!"

Męczennicę Febronię bili długo, krew lała się z ran. Aby zakończyć cierpienia świętej Febronii, powieszono ją na drzewie i rozpalono pod nią ogień. Męki był tak zwierzęce, że naród zaczął krzyczeć i wymagać zaprzestania zadawania ran, w niczym nie winnej dziewicy. Jednak Selin kontynuował swoje zło i naśmiewał się nad męczennicą. Święta Febronia milczała. Była tak osłabiona, że nie mogła nawet mówić. W gniewie Selin nakazał wyrwać jej język, wybić zęby, odciąć piersi i na koniec, odciąć obie ręce i nogi. Ludzie nie mogli znieść strasznego męczeństwa i uciekali z miejsca cierpień świętej, przeklinając Dioklecjana i jego bogów.

Wśród ludu znajdowała się też mniszka Fomaida, która na koniec opisała szczegółowo męczeństwo świętej Febronii. Znajdowała się tez tam uczennica dziewicy Jerija. Ona wyszła z ludu i w głos potępiła Selina za jego okrutność. On nakazał pojmać ją, jednak dowiedział się, że Jerija jest znaną kobietą i nie należy jej poddawać torturom, pozostawił ją, mówiąc:

"Swoimi słowami naprowadzasz na Febronię jeszcze większe męki."

Na koniec, świętej męczennicy Febronii odcięto głowę.

Uciekając z miejsca cierpień, Lizymach płakał o cierpieniu Febronii i zamknął się w swoim namiocie. Selin zasiadał za stół, jednak nie był w stanie spożyć posiłku i chodził od pokoju, do pokoju po swoim domu. Nagle, popatrzył w górę, i stracił swój język, zawył jak zwierzę, upadł i uderzył się o marmurową kolumnę, rozbił głowę i tu umarł. Kiedy Lizymach dowiedział się o tym, wzniósł słowa:

"Wielki jest Bóg chrześcijański, On godny jest czczenia, dlatego że zemścił się za niewinną krew!"

On przygotował skrzynię, włożył do niej rozdrobnione ciało męczennicy i zaniósł do monasteru. Igumenia Wrienna na ten widok zemdlała, widząc pozostałości ciała świętej Febronii. Wieczorem ocknęła się i nakazała otworzyć wrota monasteru, aby wszyscy mogli przyjść i pokłonić się ciału świętej męczennicy i wychwalić Boga, który podał jej takie cierpienie. Lizymach i Prim odrzucili całkowicie wiarę w bożków, przyjęli Chrzest i wstąpili do monasteru. Jerija oddała swoje bogactwo na monaster i poprosiła igumenię Wriennę, aby pozwoliła jej zamieszkać w pomieszczeniu świętej Febronii.

Każdego roku, w dzień męczeństwa świętej Febronii, w monasterze świętowano. Podczas nocnej modlitwy siostry monasteru zawsze widziały świętą Febronię, która zajmowała swoje miejsce w świątyni. Od relikwii świętej męczennicy czyniły się wielkie cuda i uleczenia. Żywot świętej Febronii był napisany przez mniszkę Fomaidę. W 363 roku relikwie świętej Febronii przeniesiono do Konstantynopola.

Szybko po śmierci świętej Febronii święty Jakub, biskup Nizyby (wspomnienie 13 stycznia), zbudował cerkiew i przeniósł do niej część relikwii świętej męczennicy.



Muromski książe Piotr z zamysłu Bożego wybrał sobie za żonę bogobojną i mądrą chrześcijankę dziewicę Febronię девушку Февронию, uleczoną od ciężkiej choroby. Sprzeciwiały się temu bojarowie, którzy nie chcieli widzieć u siebie prostej kobiety. Piotr więc pozostawił księstwo i świecką chwałę i postanowił być wiernym małżeńskiemu związkowi. Bojarzy, którzy wygnali go, którzy pragnęli władzy, szybko wpadli w zatargi między sobą i na koniec byli zmuszeni prosić księcia o powrót, by znów rządził miastem. Po tym książe Piotr jeszcze 25 lat rządził w Muromie w duchu prawdziwości i miłosierdzia. Żona jego była mu wierna i była mądrą pomocnicą. Kilka lat przed śmiercią Piotr i Febronia wstąpili do monasteru, a zmarli razem w jeden dzień (1228 г.). Na ich prośbę i za sprawą objawienia Bożego ich ciała położono do jednego grobu. Do świętych Piotra i Febronii modlimy się o dobre i godne pożycie małżeńskie.

09 LIPCA (kalendarz gregoriański) 26 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Godnego ojca mnicha Dawida, z Tesalonik (około 548).

Świętowanie objawienia się cudotwórczej ikony Przenajświętszej Bogorodzicy Tychwińskiej (1383); ma dar chronienia zdrowia dzieci.

Cudotwórcza ikona Przenajświętszej Bogorodzicy Tychwińskiej (1383).

Tychwińska ikona Bożej Matki, według przekazów, została napisana przez świętego ewangelistę Łukasza i została wysłana razem z Ewangelią i księgą Dzieje Apostolskie do Antiochii, do Teofila. Po jego śmierci ikona była przeniesiona do Jerozolimy, gdzie w V wieku przez Eudokię, żonę cesarza Teodozjusza Młodszego została przeniesiona do Konstantynopola, do świątyni, zbudowanej specjalnie na cześć Bogorodzicy, zwanej świątynią Matki Bożej Opiekunki (Meryem Ana Kilisesi). Za czasów ikonoklazmu ikona została przeniesiona do Monasteru Pantokratora i ukryta; po ustaniu prześladowań święty obraz Bożej Matki wrócił do świątyni Matki Bożej Opiekunki.

Za czasów księcia Dymitra Dońskiego przy metropolicie Pimonie, w 1383 roku Włachiernska ikona Bożej Matki z Przedwiecznym Młodzieńcem na lewej ręce ukryła się od Konstantynopola, za rządów Jana Paleologa, 70 lat do upadku Konstantynopola. W tym też roku ikona objawiła się w Nowogrodzkich stronach, nad wodami jeziora Ładoga, w promieniejącej światłości, noszona niewidzialnie mocą po niebie, i zatrzymała się na górze Tychwinka, niedaleko rzeki Tychwinka. Podczas swojej drogi ikona zatrzymywała się w pięciu miejscach i objawiała wierzącym, i na wszystkich tych miejscach z serdeczności i w podziękowaniu zostały zbudowane świątynie. W tym miejscu, gdzie na stałe zatrzymała się święta ikona, była zbudowana drewniana świątynia w imię Zaśnięcia Przenajświętszej Bogorodzicy. W 1510 roku na miejsce drewnianej świątyni postanowiono murowaną, na cześć Tychwińskiej ikony, a w 1560 roku na rozkaz cara Iwana Wasilewicza Groźnego został zbudowany męski monaster. Od cudotwórczej ikony działy się przeróżne cuda.

Świętowanie objawienia cudotwórczej ikony Przenajświętszej Bogorodzicy Tychwińskiej ustanowiono na dzień 26 czerwca, na wspomnienie wybawienia Tychwińskiego monasteru, zastępstwem Bożej Matki od najeżdżających szwedów, którzy niejednokrotnie chcieli zniszczyć monaster.

W latach 1613 - 1614 szwedzkie wojska, przejęły Nowogród, nie raz też próbowali zniszczyć monaster, jednak Matka Boża zawsze chroniła to miejsce. Było tak, że pewnego razu, widząc najazd szwedzkiego wojska, mnisi postanowili uciekać z monasteru, pragnąc zabrać cudotwórczą ikonę, jednak nie mogli ruszyć jej z miejsca. Ten cud zatrzymał mnichów i oni pozostali w monasterze, pokładając nadzieję i obronę Matki Bożej. Nieduża ilość obrońców monasteru szybko odparła przeważającą ilość szwedzkiego wojska. Wojska szwedzkie mieli widzenia, że do monasteru podąża z pomocą ogromna rzesza wojska rosyjskiego z Moskwy, widzieli też ponadto wojsko niebiańskie i odstąpili od najazdu na monaster.

Po cudownym zwycięstwie nad szwedami do monasteru przybyli królewscy posłowie. Spisali kopię cudotwórczej ikony, ruszyli do wsi Stołbowo, 50 wiorst od Tychwina, gdzie 10 lutego 1617 roku był zawarty pokój ze szwedami. Główną przyczyną zawarcia pokoju z rosyjskiej strony było przyniesienie kopii cudotwórczej ikony. Na koniec kopia tejże ikony została przeniesiona do Moskwy i postawiona w Katedrze Zaśnięcia Matki Bożej, a potem na prośbę mieszkańców Nowogrodu, uczestników wojny ze szwedami, została wysłana do Nowogrodu i postawiona w świątyni Sofii. Tychwińska ikona ma dar ochrony zdrowia małych dzieci.

10 LIPCA (kalendarz gregoriański) 27 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Godnego ojca mnicha naszego Samsona Szpitalnika, zwanego też Gościnnym (około 530).

Godny Samson Gościnny był synem bogatych i znanych rzymian. W młodości otrzymał znakomite wykształcenie, nauczył się leczyć i z miłości, bez zapłaty leczył chorych. Po śmierci jego rodziców święty Samson szczodrze podawał miłość i uwolnił wszystkich swoich sług, przygotowując się do ucieczki na pustynię.

Dlatego też on szybko wyjechał z Rzymu na Wschód, jednak Pan wskazał mu inną drogę służenia dla bliźnich i przyprowadził świętego Samsona do Konstantynopola. Święty zamieszkał w niewielkim domu, w którym zaczął przyjmować bezdomnych, biednych, chorych i serdecznie służył im. Pan pobłogosławił trudy świętego Samsona i dał mu moc czynienia cudów. On uleczał chorych nie tylko jak znakomity lekarz, ale również jak ten, który otrzymał dar od Boga. Wieść o świętym Samsonie rozbiegła się po wszystkich stronach. Patriarcha, przywołał do do siebie, i wyświęcił na prezbitera.

Kiedyś ciężko chory cesarz Justynian (527 - 565) miał widzenie, że może zostać uzdrowiony jedynie przez świętego Samsona. Święty Samson pomodlił się, dotknął do chorego miejsca ręką i cesarz otrzymał ulgę, a za jakiś czas wyzdrowiał. W podziękowaniu cesarz chciał wynagrodzić świętego złotem i srebrem, jednak święty poprosił Justyniana by ten zbudował przytułek dla bezdomnych oraz szpital. Cesarz z ochotą spełnił prośbę świętego.

Na koniec swojego życia święty Samson całkowicie poświęcił się służeniu bliskim. Dożył głębokiej starości i po niedługiej chorobie z radością odszedł do Pana (+ około 530). Święty został pogrzebany w cerkwi świętego męczennika Mocjusza. Od grobu świętego Samsona działy się niezliczone cuda uzdrowienia. Jego dom dla bezdomnych oraz szpital były otwarte i po jego śmierci. Święty nie pozostawiał bez opieki cierpiących. On dwukrotnie pojawiał się leniwemu pracownikowi szpitala i pobudzał go do pracy. Na prośbę osób, które czciły świętego Samsona Gościnnego dom dla bezdomnych został przekształcony w cerkiew, a obok niej postawiono nowy budynek dla bezdomnych. Podczas ogromnego pożaru Konstantynopola ogień nie dotknął domu świętego; za jego wstawiennictwem zaczął padać duży deszcz, który ugasił pożar.

11 LIPCA (kalendarz gregoriański) 28 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Przeniesienie (powrót) czczonych relikwii świętych cudotwórców i bezsrebrenników Cyra i Jana (412).

Przeniesienie relikwii świętych męczenników, bezsrebrenników i cudotwórców Cyra i Joanna z miasta Kanopy, niedaleko Aleksandrii (gdzie zginęli w 311 roku) do miejscowości Manufin miało miejsce w 412 roku. Ta egipska miejscowość siała we wszystkich strach, albowiem wcześniej znajdowała się tu pogańska świątynia i przebywały tu złe duchy. Patriarcha Teofil (385 - 412) chciał oczyścić to miejsce od biesów, jednak nie zdążył. Jego pragnienie wypełnił jego zamiennik na Aleksandryjskiej katedrze święty Patriarcha Cyryl (412 - 444). On modlił się serdecznie o spełnieniu marzenia świętego zamiaru (wytępienia biesów). W objawieniu świętemu pokazał się Anioł Pański i nakazał przenieść do Manufin czczone relikwie świętych Cyra i Jana. Święty Patriarcha Cyryl wypełnił nakaz Anioła i wybudował w Manufin cerkiew w imię świętych męczenników.

Od tej pory miejsce to oczyściło się od wrogiej mocy, za wstawiennictwem świętych męczenników Cyra i Jana zaczęły się tam dziać przeliczne cuda, uleczenia chorych i słabych.

12 LIPCA (kalendarz gregoriański) 29 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętych, pierwszych wśród zwierzchnich i wychwalanych apostołów Piotra i Pawła.

Świętego dobrze wierzącego i godnego Piotra królewicza, rostowskiego cudotwórcy (1290).

Święci, pierwsi wśród zwierzchnich i wychwalani apostołowie Piotr i Paweł.

Apostoł Piotr - urodził się w Betsaidzie, brat apostoła Andrzeja, żył ze swoją rodziną w Kafarnaum i zajmował się rybołówstwem. Nazywali go Simonem, a imię Piotr (co oznacza kamień) otrzymał od Jezusa Chrystusa. Życie Piotra uświęcone w Ewangelskich słowach bardziej, niż innych apostołów, dlatego że on cały czas przebywał razem z Chrystusem, bardzo mocno był przywiązany do Niego; pierwszy, bez zachwiania, uwierzył w Boskie posłannictwo Pana. Za to otrzymał dar zbliżenia się do Pana.

Chrystus, umocniwszy Piotra w apostolskim powołaniu, trzykrotnie powiedział:

"Paś owce Moje".

Piotr został jednym z najśmielszych głosicieli Ewangelii. Już w dzień Pięćdziesiątnicy on nawrócił na Chrystusową wiarę na początku 5000 osób, a potem jeszcze 3000 ludzi.

Piotr wychwalił się wieloma uzdrowieniami, a w Jopie wzbudził z martwych Tabitę, bez bojaźni świadkował o Chrystusie przed przewodnikami żydowskimi i sądem Synedrionu, dwukrotnie był zamknięty w celi, skazany na śmierć, ale po cudownych oswobodzeniach aniołem nie zostawiał swojej działalności głoszenia o Chrystusie. Apostoł Piotr otrzymał dar widzenia, na górze Tabor, chwały Przemienienia Pańskiego; jako pierwszy z apostołów dowiedział się o Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, z gorliwością pouczył Simona czarodzieja, który prosił o możliwość kupienia u apostoła dar Świętego Ducha.

Z głoszeniem Ewangelii Chrystusowej apostoł Piotr przeszedł nie tylko miasta i wsie Świętej ziemi i Syrii, ale również Azję Mniejszą, Afrykę, Hiszpanię, wyspę Sycylię i Rzym. Męczeńską śmierć otrzymał w Rzymie w 67 roku. Skazany na ukrzyżowanie uprosił, aby ukrzyżowano go głową do dołu, traktując siebie niegodnym umrzeć, jak Pan. Dla cerkwi on zostawił swoje chrześcijańskie nauki, wyłożone w dwóch Soborowych Listach.

Apostoł Paweł - wywodził się od znanych rodziców, hebrajczyków, z plemienia Beniamina, rzymskich poddanych. Urodził się w południowo - wschodniej Azji Mniejszej, tj. w mieście Tars (niedaleko od Morza Śródziemnego). Uczył się u znakomitego Gamaliela Starszego, razem z Barnabą. Bardzo dobrze znał prawo ojców. Był gorliwym uczniem, przestrzegającym ortodoksyjnie prawa Mojżeszowego - faryzeuszy. Do nawrócenia się na chrześcijaństwo nosił imię Szaweł (Saul).

Gorliwie przestrzegając prawa ojców, Saul prześladował Cerkiew Chrystusową, wznosił złe słowa na Jezusa Chrystusa, prześladował apostołów Chrystusowych:

"Miał gorliwość Bożą ale nie z mądrości".

Celem prześladowania chrześcijan wyprawił się do syryjskiego miasta, do Damaszku. Na drodze miało miejsce nadzwyczajne wydarzenie: Szaweł był oślepiony niebieskim światłem i usłyszał głos Samego Jezusa Chrystusa:

"Szawle, Szawle! Dlaczego Ty Mnie prześladujesz?"

- który wskazał mu drogę do prawdy.

W duszy Szawła nastąpiła diametralna przemiana. Przyszedłszy do Damaszku razem z człowiekiem, który go prowadził za rękę, on przez trzy dni nic nie jadł, a przebywał jedynie na modlitwie. Potem, według Zamysłu Bożego, on przyjął święty chrzest od apostoła Ananiasza, który przebywał w Damaszku, i, zaczął widzieć cielesnymi i duchowymi oczami, stał się samym gorliwym głosicielem Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa.

Ewangelskie trudy świętego apostoła Pawła są nadzwyczajnie wielkie. On znosił wiele bied i cierpień od kłamliwych braci, przebywał w celach i wiele podróżował. Nauczał nieustannie w miastach i wsiach, od Wschodu do Zachodu, umacniał swoje nauki czynionymi przez siebie cudami. Napisał 14 Listów, w których szeroko wyłożył chrześcijańską naukę. Cerkiew Boża przyjmuje i docenia naukę świętego apostoła Pawła, jak naukę Samego Jezusa Chrystusa. Wyrażone jest to w słowach:

"Pawłowe usta - Chrystusowe usta".

Przechodząc swoją cierniową drogę głosiciela, apostoł Paweł przyjął w Rzymie męczeńską śmierć od kata Nerona, poprzez ścięcie mieczem jego czczonej głowy, w 67 roku po Narodzeniu Chrystusa.



Święty dobrze wierzący i godny Piotr królewicz, rostowski cudotwórca, tatarski królewicz, kuzyn chana Bergaja, poznał prawdziwość Chrześcijańskiej wiary, kiedy biskup rostowski Cyryl, znajdujący się w tamtym czasie jako posłaniec w Ordzie, poprzez modlitwę i świętą wodę uleczył go od choroby. W podziękowaniu młodzieniec uciekł w tajemnicy z Ordy, dogonił po drodze biskupa i zaczął prosić go o dar uświęcenia go chrztem. Po długim i fundamentalnym nauczaniu Prawa Bożego został ochrzczony i nadano mu imię Piotr. Żył bogobojnie i wstrzemięźliwie. Miał dar objawienia świętych apostołów Piotra i Pawła, którzy nakazali jemu zbudować monaster na ich cześć. W tym też monasterze zostało pogrzebane jego ciało, które po śmierci otrzymało od Boga dar czynienia cudów.

13 LIPCA (kalendarz gregoriański) 30 CZERWCA (kalendarz juliański, stary styl).

Sobór świętych sławionych i wychwalanych dwunastu apostołów: Piotra, Jana, Jakuba - Zebedeusza, Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Tomasza, Mateusza, Jakuba Alfeusza, Judy Jakubowego (on też Tadeusz), Szymona i Macieja.

Czyniąc wspomnienie każdego apostołowie z osobna, święta Cerkiew w ten dzień ustanowiła czcić ich wszystkich w jeden dzień, czcząc ich trudy, kazania i cierpienia. Święto to przejęte zostało ze starych czasów. Wiadomym jest, że święty cesarz Konstanty Wielki (306 337) zbudował w Konstantynopolu świątynię w imię świętych, dwunastu apostołów, która została również miejscem spoczynku bizantyjskich cesarzy.

14 LIPCA (kalendarz gregoriański) 01 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętych cudotwórców i bezsrebrenników Kosmy i Damiana, którzy zginęli w Rzymie (284).

Святые мученики, чудотворцы и бессребреники Косма и Дамиан - родные братья, родом из Рима, врачи по профессии, приняли мученическую кончину в Риме при императоре Карине (283-284). Воспитанные родителями-христианами в правилах благочестия, они вели строгую, целомудренную жизнь и были удостоены от Бога благодатного дара исцеления болезней. Своим добрым и бескорыстным отношением к людям, соединенным с исключительным милосердием, братья многих обращали ко Христу. Святые обычно говорили больным: "Не своей силой мы врачуем болезни, а силой Христа, Истинного Бога. Веруйте в Него и будете здоровы". За бескорыстное лечение недугующих святых братьев называли "безмездными врачами". Действенное служение ближнему, духовное воздействие на окружающих, многих приводившее в Церковь, привлекло внимание к братьям римских властей. За врачами были посланы воины. Услышав об этом, христиане просили святых Косму и Дамиана укрыться на время ради тех, которые прибегали к их помощи. Но, не найдя братьев, воины схватили других христиан в селении, где жили святые. Тогда святые Косма и Дамиан покинули убежище и отдали себя в руки римских воинов, попросив отпустить взятых вместо них заложников. В Риме святых вначале заключили в темницу, а затем повели в судилище. Святые братья открыто исповедали перед римским императором и судом свою веру во Христа Бога, пришедшего на землю спасти человечество и искупить грех мира, и решительно отказались принести жертву языческим богам. Они говорили: "Мы никому не причинили зла, мы не занимаемся волшебством и чародейством, в чем вы нас обвиняете. Мы врачуем недуги силой Господа и Спасителя нашего Исуса Христа и не берем никакого вознаграждения за помощь больным потому, что Господь завещал Своим ученикам: "Даром получили, даром давайте" (Мф. 10, 8). Однако император продолжал настаивать. По молитве святых братьев, исполненных благодатной силой, Бог поразил Карина внезапной болезнью, чтобы он на собственном опыте испытал всемогущество Господа, не прощающего хулы на Святого Духа. Люди, видевшие чудо, восклицали: "Велик Бог христианский и нет другого Бога, кроме Него!" Многие уверовавшие просили святых врачей исцелить императора, и сам он умолял святых, обещая обратиться к Истинному Богу Христу Спасителю. Святые исцелили его. После этого святые Косма и Дамиан были с честью отпущены на свободу и вновь принялись за врачевание болезней. Но чего не могли сделать ненависть язычников и жестокость римских властей, совершила черная зависть, одна из сильнейших страстей греховной природы человека. Старый врач-наставник, у которого в свое время святые братья изучали врачебное искусство, стал завидовать их славе. Доведенный до исступления этой коварной, все иссушающей страстью, он призвал святых братьев, когда-то любимых своих учеников, будто бы для собирания редких лекарственных трав и, заведя их далеко в горы, убил, а тела бросил в реку. Так мученически окончили свой земной путь безмездные целители - святые братья Косма и Дамиан, всю свою жизнь посвятившие христианскому служению ближним, избежавшие римского меча и темницы, но предательски убитые учителем. Господь прославил Своих угодников. И ныне по молитвам святых бессребреников получают от Бога исцеление все, с верою прибегающие к их святому заступничеству.

15 LIPCA (kalendarz gregoriański) 02 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Złożenie czczonej szaty Przenajświętszej Władczyni naszej Bogorodzicy w Lachernie (457 – 474).

Świętego Uwenalia, patriarchy Jerozolimy (418-458).

В годы правления византийского императора Льва Великого, Македонянина (457-474), братья Гальбий и Кандид, приближенные царя, отправились из Константинополя в Палестину на поклонение святым местам. В небольшом селении вблизи Назарета они остановились на ночлег у одной престарелой еврейки. В ее доме внимание паломников привлекли зажженные свечи и курящийся фимиам. На вопрос, что за святыня находится в доме, благочестивая женщина долго не хотела отвечать, но после неотступных просьб поведала, что хранит дорогую святыню - Ризу Богородицы, от которой происходят многие чудеса и исцеления. Пресвятая Дева пред Успением подарила одну из Своих одежд благочестивой девице-еврейке из этого рода, завещав ей передать ее перед смертью также девице. Так, от поколения к поколению, Риза Богоматери сохранялась в этой семье. Драгоценный ковчег, содержавший священную Ризу, был перевезен в Константинополь. Святой Геннадий, Патриарх Цареградский († 471; память 31 августа), и император Лев, узнав о священной находке, убедились в нетленности святой Ризы Богородицы и с трепетом приложились к ней. Во Влахерне, близ берега моря, был воздвигнут новый храм в честь Богоматери. 2 июля 458 года святитель Геннадий с подобающим торжеством перенес священную Ризу во Влахернский храм, вложив ее в новый ковчег. Впоследствии в ковчег с Ризой Богородицы положены были Ее святой омофор и часть Ее пояса. Это обстоятельство и запечатлено в православной иконографии праздника, объединяющей два события: положение Ризы и положение пояса Богоматери во Влахерне. Русский паломник Стефан Новгородец, посетивший Царьград около 1350 года, свидетельствует: "идохом во Влахерну, идеже лежит Риза в алтаре на престоле в ковчеге запечатана". Не раз при нашествиях врагов Пресвятая Богородица спасала город, которому даровала Свою священную Ризу. Так было во время осады Константинополя аварами в 626, персами - в 677, арабами - в 717 годах. Особенно знаменательны для нас события 860 года, тесно связанные с историей Русской Церкви. 18 июня 860 года русский флот князя Аскольда, в составе более 200 ладей, опустошив берега Черноморья и Босфора, вошел в бухту Золотой Рог и угрожал Константинополю. В виду города плыли русские корабли, высадившиеся воины "проходили пред градом, простирая свои мечи". Император Михаил III (842-867), остановив начатый поход на арабов, вернулся в столицу; всю ночь он молился, простершись ниц на каменных плитах храма Влахернской Божией Матери. Святой Патриарх Фотий обратился к пастве с проповедью, призывая слезами покаяния омыть грехи и в усердной молитве прибегнуть к заступничеству Пресвятой Богородицы. Опасность возрастала с каждым часом. "Город едва не был поднят на копье", - говорит в другой своей проповеди Патриарх Фотий. В этих условиях было принято решение спасать церковные святыни, и прежде всего - святую Ризу Богородицы, которая хранилась во Влахернском храме, недалеко от берега залива. После всенародного молебна святую Ризу Богоматери, взятую из Влахернского храма, с крестным ходом обнесли вокруг городских стен, погрузили с молитвой край ее в воды Босфора, а затем перенесли в центр Царьграда - храм Святой Софии. Божия Матерь Своей благодатью покрыла и усмирила воинственность русских воинов. Заключив почетное перемирие, Аскольд снял осаду Константинополя. 25 июня русские войска стали отходить, унося с собой большой выкуп. Неделю спустя, 2 июля, чудотворную Ризу Богоматери торжественно возвратили на ее место, в раку Влахернского храма. В воспоминание этих событий было установлено святым Патриархом Фотием ежегодное празднование Положения Ризы Богоматери 2 июля. Вскоре, в октябре - ноябре 860 года, русское посольство прибыло в Константинополь для заключения договора "любви и мира". В условия мирного договора входили положения о Крещении Киевской Руси, о выплате Византией русским ежегодной дани, разрешении им вступать в византийскую армию, вести торговлю на территории империи (прежде всего, в Константинополе), посылать в Византию дипломатические миссии. Важнейшим был пункт о Крещении Руси. Продолжатель византийской "Хроники Феофана" говорит, что "посольство их прибыло в Царьград с просьбой сделать их участниками в святом Крещении, что и было исполнено". Во исполнение обоюдного желания русских и греков в Киев направлена была православная миссия. Незадолго до того (в 855 г.) святым равноапостольным Кириллом Философом († 869; память 14 февраля и 11 мая) изобретена была славянская азбука и переведено Евангелие. Естественно было направить с миссией в Киев именно святого Кирилла и его брата, святого равноапостольного Мефодия († 885; память 6 апреля и 11 мая), с переведенными славянскими книгами. Так и поступил святитель Фотий, учеником которого был святой Кирилл. Зиму 860/861 года братья провели в Херсоне, весной 861 они были на Днепре, у князя Аскольда. Перед Аскольдом, как впоследствии перед святым князем Владимиром, стоял нелегкий выбор, его прельщали то иудейской, то магометанской верой. Но под благодатным влиянием святого равноапостольного Кирилла князь сделал выбор в пользу Православия. В конце 861 года Кирилл и Мефодий вернулись в Константинополь и привезли с собой послание князя (или, как называли себя в IХ-ХI вв. киевские князья, "кагана") Аскольда императору Михаилу III. Аскольд благодарил императора за присылку "такого мужа, который показал словом и примером, что христианская вера - святая". "Убедившись, - писал далее Аскольд, - что это - истинная вера, повелели мы всем креститься по своей воле в надежде и нам достигнуть святости. Мы же все - друзья твоему царству и готовы на службу твою, когда потребуешь". Аскольд принял святое Крещение с именем Николай, крестились и многие из его дружины. Непосредственно из Царьграда, столицы Православия, трудами святых апостолов славянства пришли на Русь славянское Богослужение и славянская письменность. В Киев был назначен святителем Фотием митрополит Михаил, и русская митрополия была внесена в нотиции - списки епархий Константинопольского Патриархата. Святой Патриарх Фотий в Окружном послании 867 года среди главных достижений своего первосвятительского служения называет Крещение болгар и русских. "Руссы, которые подняли руку против Римской державы, - писал он, почти дословно цитируя послание Аскольда, - в настоящее время даже и они променяли нечестивое учение, которое содержали прежде, на чистую и неподдельную веру христианскую, с любовью поставив себя в чине подданных и друзей наших". (Византийцы считали "подданными" всех принимавших Крещение из Царьграда и вступивших в военный союз с империей.) "И до такой степени разгорелись в них желание и ревность веры, что они приняли епископа и пастыря, и лобызают святыни христиан с великим усердием и ревностью". Праздник Положения Ризы Пресвятой Богородицы во Влахерне является, таким образом, одновременно праздником канонического основания Русской Православной митрополии в Киеве. Благословением Божией матери и чудом от Ее святой Ризы совершилось не только спасение Царьграда от самой грозной осады за всю его историю, но и спасение русских из тьмы языческого суеверия к вечной жизни. Вместе с тем, 860 год принес признание Киевской Руси Византией, ознаменовал равноправный выход молодого Русского государства на арену истории. Попытка князя Аскольда возродить на Днепре христианское благовестие святого апостола Андрея Первозванного, задуманная им религиозная и государственная реформа окончилась неудачно. Время утверждения христианства на Русской Земле еще не настало. Слишком сильны были сторонники языческой старины, слишком слаба княжеская власть. При столкновении Аскольда с язычником Олегом в 882 году киевляне предали своего князя. Аскольд принял мученическую кончину от руки наемных убийц, обманом завлеченный в стан врагов для переговоров. Но дело блаженного Аскольда (так называет его Иоакимовская летопись) не погибло в Русской Церкви. Вещий Олег, который, убив Аскольда, занял после него киевское княжение, называл Киев "матерью градам русским" - это дословный перевод греческого выражения "митрополия Русская". Благодарную память о первом киевском князе-христианине хранили древнейшие храмы православного Киева: церковь пророка Божия Илии, построенная Аскольдом и позже упомянутая в Договоре Игоря с греками (944 г.), на месте которой и сейчас стоит храм того же имени, и церковь святителя Николая Чудотворца, воздвигнутая в 50-х годах Х столетия над могилой Аскольда святой равноапостольной Ольгой. Важнейшее завоевание Аскольда, навсегда вошедшее в церковное наследие не только Руси, но и всего православного славянства, - славянское Евангелие и славянское Богослужение, созданные трудами святых равноапостольных Кирилла и Мефодия. В Киеве при дворе Аскольда положено было в 861 году начало их апостольской деятельности среди славян, продолжившейся позже в Болгарии и Моравии. Вслед за блаженным Аскольдом, говоря словами древней "Азбучной молитвы", "летит ныне славянское племя - к Крещению устремились все". С чудом от Ризы Пресвятой Богородицы во Влахерне связано несколько выдающихся творений византийской церковной гимнографии и гомилетики. Святителю Фотию принадлежат две проповеди, одна из которых была сказана им непосредственно в дни осады Константинополя, другая - вскоре после ухода русских войск. (Они дважды были изданы на русском языке: 1) Епископ Порфирий Успенский. Четыре беседы Фотия, святейшего архиепископа Константинопольского, и рассуждение о них. СПб., 1864; 2) Е. Л. (Ловягин Е. И.). Две беседы Святейшего Патриарха Константинопольского Фотия по случаю нашествия россов на Константинополь. - "Христианское чтение", 1882, №№ 9-10). Известным церковным писателем Георгием, хартофилаксом собора Святой Софии - Премудрости Божией в Константинополе, было составлено, по поручению Патриарха Фотия, "Слово на положение Ризы Богородицы во Влахернах" (Русский перевод его издан в приложении к работе: Лопарев Х. М. Старое свидетельство о положении Ризы Богородицы во Влахернах в новом истолковании применительно к нашествию русских на Византию в 860 году. - "Византийский Временник", том. II, СПб., 1895). С походом Аскольда на Царьград связано также создание знаменитого "Акафиста Пресвятой Богородице", автором которого некоторые церковные историки называют того же святого Патриарха Фотия. Этот Акафист составляет основную часть Богослужения в день Похвалы Пресвятой Богородицы. О событиях 860 года повествуют не только византийские, но и русские летописные источники. Преподобный Нестор Летописец, подчеркивая значение русского похода на Царьград, отмечает, что с этого времени "начала прозываться Русская Земля". Некоторые летописи, среди них Иоакимовская и Никоновская, сохранили известия о Крещении князя Аскольда и Киевской Руси после похода на Царьград. При этом народная память прочно связала имена киевских князей Аскольда и Дира, хотя, по мнению историков, Дир княжил в Киеве несколько раньше Аскольда. Почитание праздника Ризоположения издревле известно в Русской Церкви. Святой Андрей Боголюбский († 1174; память 4 июля) воздвиг во Владимире на Золотых воротах храм в честь этого праздника. В конце ХIV столетия часть Ризы Богоматери была перенесена из Константинополя на Русь святителем Дионисием, архиепископом Суздальским († 1385; память 26 июня). Святая Риза Богоматери, хранившая прежде столицу Византии, спасала впоследствии от неприятеля и первопрестольную Москву. Летом 1451 года под стены Москвы подступали татарские полчища царевича Мазовши. Святитель Иона, митрополит Московский, непрестанными молитвами и церковными службами укреплял защитников столицы. В ночь на 2 июля, сообщает летопись, в татарском стане случилось великое смятение, враги бросили награбленное добро и в беспорядке поспешно отступили. В память чудесного избавления Москвы святой митрополит Иона в том же году воздвиг в Кремле церковь Ризоположения, ставшую его крестовой (домовой) церковью. Она сгорела, но на ее месте тридцать лет спустя была построена в 1484-1486 гг. новая, также посвященная празднику Положения Ризы Богоматери. Этот храм, стоящий доныне, продолжал служить домовым храмом русских митрополитов и Патриархов до того времени, как был возведен при патриархе Никоне собор Двенадцати Апостолов.

16 LIPCA (kalendarz gregoriański) 03 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Св. мч. Иакинфа (108).

Свят. Анатолия, патр. Царя града (449-458).

Преставление прп. Никодима кожеезерскаго, каргопольскаго (1640).

Прп. Иоанна и Логгина яренгских, соловецких (1561).

Святой мученик Иакинф, родом из Кесарии Каппадокийской, вырос в христианской семье. Римский император Траян (98-117) поставил его своим кубикуларием (постельничьим). Однажды во время языческого празднества император Траян пировал в капище со своими приближенными, насыщаясь идоложертвенной пищей, а юноша Иакинф, оставшись во дворце, заперся в небольшой комнате и усердно молился Господу Исусу Христу. Слова молитвы услышал один из слуг. Он донес императору, что Иакинф, нарушая царский приказ, не чтит римских божеств, но тайно молится Христу. Иакинфа немедленно схватили и привели к Траяну. Император предложил ему вкусить идоложертвенного мяса, но святой мужественно отказался и объявил себя христианином. По приказу Траяна, святого мученика после жестоких истязаний заключили в темницу, томили голодом и жаждой, чтобы заставить съесть идольскую пищу. На 38-й день один из стражей, принесший идоложертвенное мясо, увидел рядом с мучеником Ангелов, облекавших его в светлую одежду и возлагавших на голову его венец. Мучители решили продолжить суд над святым, но нашли его в темнице умершим. Двадцатилетний Иакинф скончался в 108 году в городе Риме. Мощи святого впоследствии перенесли в Кесарию.

Св. блаженный Иоанн большую часть жизни провел в Ростове Великом. Носил на теле тяжелые железные вериги со множеством крестов, на пальцах - тесные железные кольца, а на голове - железный колпак, за что и был прозван "Большой Колпак". Живя без крова, терпел лютые зимние морозы. Имел от Бога дар пророчества: предсказал грядущие бедствия Смутного времени. Обличал людские пороки, безбоязненно говорил правду даже царям. Скончался в Москве в 1603 г., заранее извещенный Богом о своей кончине. Через 70 лет после погребения мощи его были обретены нетленными.

17 LIPCA (kalendarz gregoriański) 04 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Иже во свв. отца нашего Андрея, архиеп. Критскаго (ок.712).

Прп. матери нашея Марфы, по плоти матери св. Симеона Дивногорца (551).

Святитель Андрей, архиепископ Критский, родился в городе Дамаске в семье благочестивых христиан. До семилетнего возраста мальчик был нем. Затем однажды по причащении Святых Христовых Таин он обрел дар речи и начал говорить. С того времени отрок начал усиленно изучать Священное Писание и Богословские науки. Четырнадцати лет он удалился в Иерусалим и там принял пострижение в обители преподобного Саввы Освященного. Святой Андрей проводил строгую, целомудренную жизнь, был кроток, воздержан, так что все удивлялись его добродетели и разуму. Как человек одаренный и известный добродетельной жизнью, он по прошествии времени был причислен к иерусалимскому клиру и назначен секретарем Патриархии - нотарием. В 680 году местоблюститель Иерусалимской патриаршей кафедры Феодор включил архидиакона Андрея в число представителей Святого Града на IV Вселенском Соборе, где он противоборствовал еретическим учениям, опираясь на глубокие знания православных догматов. Вскоре после Собора он был отозван из Иерусалима в Константинополь и определен архидиаконом к храму Святой Софии, Премудрости Божией. В правление императора Юстиниана II (685-695) святой Андрей был рукоположен в архиепископа города Гортины на острове Крит. На новом поприще он просиял как истинный светильник Церкви, великий иерарх - Богослов, учитель и гимнотворец. Святитель Андрей написал много Богослужебных песнопений. Он стал основателем новой литургической формы - канона. Из составленных им канонов более всего известен Великий покаянный канон, заключающий в своих 9 песнях 250 тропарей и читаемый Великим постом. В первую седмицу Поста на повечерии он читается по частям (так называемые "мефимоны") и полностью - в четверг на утрени пятой седмицы. Святитель Андрей Критский прославил многими похвалами Пречистую Деву Марию. Ему также принадлежат: канон на Рождество Христово, трипеснцы на повечерии недели Ваий и на первые четыре дня Страстной седмицы, стихиры на Сретение Господне и многие другие песнопения. Продолжателями его гимнографической традиции были великие церковные песнопевцы последующих веков: святые Иоанн Дамаскин, Косма Маиумский, Иосиф Песнопевец, Феофан Начертанный. Сохранились также назидательные Слова святителя Андрея Критского на некоторые церковные праздники. О времени кончины Святителя среди церковных историков нет единого мнения. Одни называют 712, другие - 726 год. Он скончался на острове Милитина, возвращаясь на Крит из Константинополя, где был по делам Церкви. Мощи его были перенесены в Константинополь. В 1350 году благочестивый русский паломник Стефан Новгородец видел их в Константинопольском монастыре во имя святого Андрея Критского.

18 LIPCA (kalendarz gregoriański) 05 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Прп. отца нашего Афанасия афонскаго (1000).

Обретение честных мощей прп. и богоноснаго отца нашего игумена Сергия, радонежскаго чудотворца. Мощи прп. Сергия (память 25 сентября) были обретены через 30 лет после его преставления, 5 июля 1422 г., при прп. Никоне, игумене радонежском.

Преподобный Афанасий Афонский, в святом Крещении Авраамий, родился в городе Трапезунде и, рано осиротев, воспитывался у одной доброй благочестивой монахини, подражая своей приемной матери в навыках иноческой жизни, в посте и молитве. Учение он постигал легко и вскоре обогнал в науках своих сверстников. После смерти приемной матери Авраамий был взят в Константинополь, ко двору тогдашнего византийского императора Романа Старшего, и определен учеником к знаменитому ритору Афанасию. В скором времени ученик достиг совершенства учителя и сам стал наставником юношества. Считая истинной жизнью пост и бодрствование, Авраамий вел жизнь строгую и воздержанную, спал мало и то сидя на стуле, а пищей ему служили ячменный хлеб и вода. Когда учитель его Афанасий по слабости человеческой стал завидовать своему ученику, блаженный Авраамий оставил наставничество и удалился. В те дни в Константинополь прибыл преподобный Михаил Малеин, игумен Киминского монастыря. Авраамий рассказал игумену свою жизнь, открыл ему сокровенное желание стать иноком. Божественный старец, прозирая в Авраамии избранный сосуд Святого Духа, полюбил его и много поучал в вопросах спасения. Однажды во время их духовной беседы святого Михаила посетил его племянник Никифор Фока, известный полководец, будущий император. Высокий дух, глубокий ум Авраамия поразили Никифора и на всю жизнь внушили благоговейное почитание и любовь к святому. Ревность по иноческой жизни снедала Авраамия. Бросив все, он прибыл в Киминский монастырь и, пав в ноги Преподобному игумену, просил облечь его в иноческий образ. Игумен с радостью исполнил его просьбу и постриг его с именем Афанасий. Длительными постами, бдениями, коленопреклонениями, трудами нощными и денными Афанасий уже вскоре достиг такого совершенства, что святой игумен благословил его на подвиг безмолвия в уединенном месте недалеко от монастыря. Позже, покинув Кимин, он обошел много пустынных и уединенных мест и, наставляемый Богом, пришел на место, называемое Мелана, на самом краю Афона, далеко отстоящее от других иноческих жилищ. Здесь Преподобный построил себе келлию и стал подвизаться в трудах и молитве, восходя от подвига к подвигу к высшему иноческому совершенству. Враг старался возбудить в святом Афанасии ненависть к избранному им месту, борол его непрестанными помыслами. Подвижник решил потерпеть год, а там, как Господь устроит, так и поступить. В последний день срока, когда святой Афанасий стал на молитву, внезапно осиял его Небесный Свет, исполнив неизреченной радости, все помыслы развеялись, а из глаз потекли благодатные слезы. С тех пор получил святой Афанасий дар умиления, а место своего уединения возлюбил с той же силой, как раньше ненавидел. В то время Никифор Фока, пресытившись воинскими подвигами, вспомнил свой обет стать иноком и просил преподобного Афанасия на его средства устроить монастырь, т. е. построить для него и братий келлии для безмолвия и храм, где бы братия приобщалась по воскресеньям Божественных Христовых Таин. Избегая забот и попечений, блаженный Афанасий сначала не соглашался принять ненавистное золото, но, видя горячее желание и доброе намерение Никифора и узрев в этом волю Божию, приступил к устройству монастыря. Он воздвиг большой храм в честь святого Пророка и Предтечи Христова Иоанна и другой храм, у подножия горы, во имя Пресвятой Девы Богородицы. Вокруг храма появились келлии, возникла на Святой Горе чудная обитель. В ней были сооружены трапезная, больница и странноприимница и другие необходимые постройки. В монастырь отовсюду стекалась братия не только из Греции, но и из других стран: простые люди и знатные вельможи, пустынники, подвизавшиеся долгие годы в пустыне, игумены многих монастырей и архиереи желали быть простыми иноками в Афонской Лавре святого Афанасия. Святой игумен установил в обители общежительный устав по подобию древних палестинских обителей. Богослужения совершались со всей строгостью, никто не дерзал разговаривать во время службы, опаздывать или выходить без нужды из храма. Сама Пречистая Богородица, Небесная Владычица Афона, благоволила к святому. Много раз он удостаивался видеть Ее чувственными очами. Попущением Божиим, случился в монастыре такой голод, что иноки один за другим стали покидать Лавру. Преподобный остался один и в минутной слабости тоже помыслил уйти. Вдруг он увидел Женщину под воздушным покрывалом, идущую ему навстречу. "Кто ты и куда идешь?" - тихо спросила Она. Святой Афанасий с невольной почтительностью остановился. "Я здешний инок", - отвечал святой Афанасий и рассказал о себе и своих заботах. "И ради куска хлеба насущного ты бросаешь обитель, которой предстоит прославиться в роды и роды? Где твоя вера? Воротись, и Я помогу тебе". "Кто ты?", - спросил Афанасий. "Я Матерь Господа твоего", - отвечала Она и повелела Афанасию ударить жезлом в камень, так что из трещины пробился источник, который существует и ныне, напоминая о чудном посещении. Число братии росло, в Лавре шли строительные работы. Преподобный Афанасий, провидя время своего отхода ко Господу, пророчествовал о своей близкой кончине и просил братию не соблазниться о том, что произойдет. "Ибо иначе судят люди, иначе устрояет Премудрый". Братия недоумевала и размышляла над словами Преподобного. Преподав братии свои последние наставления и утешив всех, святой Афанасий зашел в свою келлию, надел мантию и священный куколь, который надевал только по великим праздникам, после продолжительной молитвы вышел. Бодрый и радостный, святой игумен поднялся с шестью братиями на верх храма осмотреть строительство. Вдруг, неведомыми судьбами Божиими, верх храма обрушился. Пятеро братий тотчас предали свой дух Богу. Преподобный же Афанасий и зодчий Даниил, заваленные камнями, остались живы. Все слышали, как Преподобный призывал Господа: "Слава Тебе, Боже! Господи, Исусе Христе, помоги мне!" Братия с великим плачем начали откапывать своего отца из-под развалин, но нашли его уже скончавшимся.

19 LIPCA (kalendarz gregoriański) 06 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Прп. отца нашего Сисоя Великаго (ок.429).

Преподобный Сисой Великий († 429) был монахом-отшельником, подвизался в Египетской пустыне в пещере, освященной молитвенными трудами его предшественника - преподобного Антония Великого (память 17 января). За шестьдесят лет пустынного подвига преподобный Сисой достиг высокой духовной чистоты и воспринял дар чудотворения, так что однажды даже своей молитвой вернул к жизни умершего отрока. Чрезвычайно строгий к себе, преподобный Сисой был очень милостив и сострадателен к ближним и всех принимал с любовью. Тех, кто посещал его, преподобный всегда прежде всего учил смирению. На вопрос одного пустынника, как он мог достичь непрестанного памятования о Боге, преподобный заметил: "Это еще немного, сын мой, важнее того - считать себя ниже всех, потому что такое уничижение способствует приобретению смирения". Спрошенный монахами, достаточно ли одного года для покаяния впадшему в грех брату, - преподобный Сисой сказал: "Я верую в милосердие Человеколюбца Бога, и если человек покается всей душой, то Бог примет его покаяние в течение трех дней". Когда преподобный Сисой лежал на смертном одре, окружавшие старца ученики увидели, что лицо его просияло. Они спросили умирающего, что он видит. Авва Сисой ответил, что он зрит святых пророков и апостолов. Ученики спросили, с кем Преподобный беседует? Он сказал, что пришли Ангелы за его душой, а он просит их дать ему еще хоть краткое время на покаяние. "Тебе, отче, нет нужды в покаянии", - возразили ученики. Но преподобный Сисой, по своему великому смирению, ответил: "Поистине я не знаю, сотворил ли я хоть начало покаяния моего". После этих слов лицо святого аввы просияло так, что братия не дерзали на него смотреть. Преподобный успел сказать им, что видит Самого Господа, и святая душа его отошла в Царство Небесное.

20 LIPCA (kalendarz gregoriański) 07 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Прп. отец наших Фомы, иже в Малеи (X), и Акакия (VI), иже в «Лествице» свидетельствованнаго.

21 LIPCA (kalendarz gregoriański) 08 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Свв. влмч. Прокопия, матери его Феодосии и иже с ними Антиоха и Никострата (303).

Св. блаженнаго Прокопия, иже Христа ради уродиваго, устюжскаго чудотворца (1303).

Празднование явлению иконы Пресвятыя Богородицы во граде Казани (1579); имеет нарочитую благодать дара прозрения ослепших очес.

Воспоминание знамения, явльшагося от иконы Пресвятыя Владычицы нашея Богородицы, честнаго и славнаго Ея Благовещения, во граде Великом Устюге (1290).

Ikona Przenajświętszej Bogorodzicy Kazańskiej.

Явление иконы Пресвятой Богородицы во граде Казани (1579). 1 октября 1552 года, в праздник Покрова Пресвятой Богородицы, ночью, Иоанн IV, предводитель русских воинов, готовившихся к решительному штурму татарской Казани, вдруг услышал благовест московских колоколов. Царь понял, что это - знамение милости Божией: по молитвам Взбранной Воеводы Господь восхотел обратить к Себе народ казанский. Покорением Казани под покровом Пресвятой Богородицы было завершено дело, начатое в 1164 году святым князем Андреем Боголюбским († 1174; память 4 июля). Волга - главный водный путь страны - стала русской рекой. Из татарского плена было освобождено 60 000 русских людей. Началось просвещение татар светом Евангельской истины. Явились первые мученики - святые Петр и Стефан (память 24 марта). Новоучрежденная Казанская епархия вошла в состав Русской Церкви и вскоре просияли своими архиепископами: святителем Гурием († 1563; память 5 декабря) и святителем Германом (†1567; память 6 ноября). Но особенно способствовало возвышению Православия среди волжских магометан явление в городе Казани 8 июля 1579 года чудотворной иконы Божией Матери. Трудно шло дело проповеди Евангелия в покоренном царстве среди закоренелых мусульман и язычников. Пресвятая Богородица, покровительница проповедников Слова Божия, еще в земной Своей жизни разделявшая со святыми Апостолами благовестнические труды, видя старания русских миссионеров, не замедлила послать им Небесную помощь, явив Свою чудотворную икону. 28 июня 1579 года страшный пожар, начавшийся около церкви святителя Николая Тульского, истребил часть города и обратил в пепел половину Казанского Кремля. Злорадствовали поклонники Магомета, думая, что Бог прогневался на христиан. "Вера Христова, - говорит летописец, - сделалась притчею и поруганием". Но пожар в Казани явился предзнаменованием окончательного падения ислама и утверждения Православия на всей златоордынской земле, будущем Востоке Русского государства. Город вскоре начал вставать из руин. Вместе с другими погорельцами, недалеко от места начала пожара строил дом стрелец Даниил Онучин. Его девятилетней дочери Матроне явилась в сонном видении Божия Матерь и повелела достать Ее икону, зарытую в земле еще при господстве мусульман тайными исповедниками Православия. На слова девочки не обратили внимания. Трижды являлась Богородица и указывала место, где укрыта чудотворная икона. Наконец, Матрона со своей матерью стали рыть в указанном месте и обрели святую икону. На место чудесного обретения прибыл во главе духовенства архиепископ Иеремия и перенес святой образ в близрасположенный храм во имя святителя Николая, откуда, после молебна, перенесли его с Крестным ходом в Благовещенский собор - первый православный храм города Казани, воздвигнутый Иоанном Грозным. Во время шествия получили исцеление два слепца - Иосиф и Никита. Список с иконы, явленной в Казани, изложение обстоятельств ее обретения и описание чудес были посланы в 1579 году в Москву. Царь Иоанн Грозный повелел устроить на месте явления храм в честь Казанской иконы Божией Матери, где и поместили святую икону, и основать женский монастырь. Матрона и ее мать, послужившие обретению святыни, приняли постриг в этой обители. В Никольском храме, где был совершен первый молебен пред Казанской иконой, был в то время священником будущий Патриарх Ермоген, святитель Московский (†1612; память 17 февраля). Через пятнадцать лет, в 1594 году, уже будучи митрополитом Казанским, он составил сказание о священных событиях, очевидцем и участником которых был: "Повесть и чудеса Пречистая Богородицы честного, славного Ея явления образа, иже в Казани". С большой фактической точностью описаны в повести многие случаи исцеления, совершившиеся от чудотворной иконы по молитвам верующих. Рукопись "Повести" - автограф Святейшего Патриарха Ермогена - целиком воспроизведена в факсимильном издании: Сказание о чудотворной Казанской иконе Пресвятыя Богородицы. С предисловием А. И. Соболевского, М., 1912. Небольшая икона, обретенная девочкой Матроной на недавно присоединенной инородческой окраине Российского царства, стала вскоре всенародной святыней, знамением Небесного покрова Божией Матери, явленного всей Русской Церкви, ибо душа православного народа чувствовала особое участие Пречистой Владычицы в исторических судьбах Родины. Не случайно Казанский образ является списком с древней Влахернской иконы (празднование 7 июля), написанной , и относится по иконографическому типу к иконам, именуемым Одигитрия-Путеводительница. Много раз "Матушка Казанская" указывала путь к победе русским православным воинам в исполнении их священного долга перед Богом и Родиной. В год явления ее в Казани (по другим источникам двумя годами позже) начался знаменитый поход "за Казань" (за Уральские горы) блаженного Германа, казачьего атамана Ермака Тимофеевича Повольского (†1584), увенчавшийся присоединением Сибири. Благодатной энергии, излученной чудотворным образом, было достаточно, чтобы за несколько десятков лет русские землепроходцы-миссионеры прошли на восток, "встречь солнца" многие тысячи километров и в праздник Покрова в 1639 году вышли в первое плавание по Тихому океану, благовествуя спасение окрестным народам. Православные воины и миссионеры шли на восток, отступники бежали на запад. Волной самозванцев и "воровских людей" старались затопить Русь в начале ХVII столетия иезуиты. Промыслом Божиим в период польского нашествия (1605-1612), который народ назвал "Смутным временем", Русскую Церковь возглавлял великий исповедник Православия - священномученик Ермоген, Патриарх Московский и всея Руси, почитатель Казанской иконы Пресвятой Богородицы, автор "Сказания" о ней и Службы ей. В трудные дни, когда Москва была занята поляками, а по стране ширились усобицы и нестроения, непреклонный страдалец за Святую веру и Отечество, находясь под стражей, сумел тайно отправить в Нижний Новгород воззвание: "Пишите в Казань митрополиту Ефрему, пусть пошлет в полки к боярам и к казацкому войску учительную грамоту, чтобы они крепко стояли за веру, унимали грабеж, сохраняли братство, и как обещались положить души свои за дом Пречистой и за чудотворцев и за веру, так бы и совершили. Да и во все города пишите... везде говорите моим именем". Нижегородцы откликнулись на призыв первосвятителя. Собранное ополчение возглавил князь Димитрий Михайлович Пожарский. Присоединившиеся к ополчению казанские дружины принесли с собой список с Казанской чудотворной иконы, которую в Ярославле передали князю Димитрию. Пресвятая Владычица взяла ополчение под Свое покровительство, и Ее заступлением была спасена Россия. Огромные трудности испытывали русские войска: внутреннюю вражду, недостаток оружия и продовольствия. В осеннюю непогоду двинулось русское воинство на штурм Москвы, находившейся в руках поляков. Трехдневный пост и усердная молитва пред Казанской иконой Божией Матери приклонили Господа на милость. В осажденном Кремле находился в то время в плену прибывший из Греции, тяжело больной от потрясений и переживаний, архиепископ Элассонский Арсений (впоследствии архиепископ Суздальский; † 1626; 13 апреля). Ночью келлия святителя Арсения вдруг озарилась Божественным светом, он увидел Преподобного Сергия Радонежского (память 5 июля и 25 сентября), который сказал: "Арсений, наши молитвы услышаны; предстательством Богородицы суд Божий об Отечестве преложен на милость; заутра Москва будет в руках осаждающих и Россия спасена". Как бы в подтверждение истинности пророчества архиепископ получил исцеление от болезни. Святитель послал известие об этом радостном событии русским воинам. На следующий день, 22 октября 1612 года, русские войска, воодушевленные видением, одержали крупную победу и взяли Китай-город, а через 2 дня - Кремль. В воскресенье, 25 октября, русские дружины торжественно, с Крестным ходом, пошли в Кремль, неся Казанскую икону. На Лобном месте Крестный ход был встречен вышедшим из Кремля архиепископом Арсением, который нес Владимирскую икону Богородицы, сохраненную им в плену. Потрясенный свершившейся встречей двух чудотворных икон Богородицы, народ со слезами молился Небесной Заступнице. По изгнании поляков из Москвы князь Димитрий Пожарский, по данным Никоновской летописи, поставил святую Казанскую икону в своей приходской церкви Введения во храм Пресвятой Богородицы, на Лубянке, в Москве. Позже иждивением князя-патриота на Красной площади был воздвигнут Казанский собор. Святая икона, бывшая в войсках Пожарского при освобождении Москвы, в 1636 году перенесена была в новоустроенный храм. Ныне этот святой образ находится в Богоявленском Патриаршем соборе Москвы. В память освобождения Москвы от поляков установлено было совершать 22 октября особое празднование в честь Казанской иконы Божией Матери. Сначала это празднование совершалось лишь в Москве, а с 1649 года было сделано всероссийским. В многочисленных чудотворных списках с Казанской иконы прославляется на Руси Пречистая Богородица, Покровительница православного русского народа. Из множества икон Богородицы, почитаемых в Русской Православной Церкви, ни одна не распространена в таком числе, как Казанская. Всей Православной Русью она свято чтится, к ней чаще всего обращают взоры в бедах и болезнях, взывая: "Заступнице усердная, Мати Господа Вышняго, за всех молиши Сына Твоего Христа Бога нашего... всем полезная даруй и вся спаси, Богородице Дево, Ты бо еси Божественный покров рабом Твоим". Благодатным осенением расположились иконы Пречистой Богородицы по лицу нашей Отчизны, воистину образуя Небесный покров. Ее неустанным ходатайством ниспосланный Божественным Сыном, принесшим Себя в жертву для спасения человечества. Древний Владимирский святой образ Богородицы хранит и благословляет наши северные пределы, Смоленская икона ограждает запад, а на восток, до края земли сияет лучами неизбывной благодати чудотворный Казанский образ Пречистой нашей Матери.


Св. блж. Прокопий родом из Германии. Посетив по торговым делам Великий Новгород, убедился в истинности православной веры, принял св. крещение, раздал свои богатства в милостыню. Некоторое время жил в Хутынском монастыре, пребывая в молитве и усердном чтении Свящ. Писания и житий святых. По примеру св. прав. Андрея цареградского и других древних подвижников принял на себя подвиг юродства во Христе. Как нищий странник прошел многие русские города и наконец поселился в Великом Устюге. Представляясь безумным, юродствуя днем на улицах города, подвергаясь оскорблениям и насмешкам, ночами обходил все городские церкви, тайно молясь Богу пред ними. Однажды на молитве ему было открыто грядущее на Устюг наказание за грехи людские: нашествие огненно-каменной тучи, грозившей погубить город. С великой скорбью и слезами блаженный увещал народ каяться в грехах, умолять Бога о прощении и милости. Св. Прокопий, объявил однажды всенародно, что Бог за грехи людей хочет накать их и что город постигнет страшная казнь. Прокопий умолял их прибегнуть к покаянию и просить Бога о помиловании. Ответом на призыв к покаянию были насмешки. Дни и ночи Прокопий плакал и рыдал неутешно, оставаясь на паперти церковной молиться непрестанно за жителей города. Через неделю после проповеди Прокопия о близости наказания, в воскресение, в полдень, явилось па небе черное облако; приближаясь к городу, оно росло и наконец легло над ним черною тучею. Увидев грозящую гибель, жители бросились в соборный храм, где уже был блаж. Прокопий, со слезами молящийся перед иконой Благовещения Пресвятой Богородицы. Вместе с ним долго и истово молились устюжане. От иконы Божией Матери потекло благовонное миро и по храму распространилось благоухание. В это время туча разразилась огненным смерчем далеко за городом. За 20 верст от Устюга, над дремучим лесом пали градом раскаленные камни, раздробив и уничтожив множество деревьев, по при этом, по милости Божией, явленной благодаря заступничеству Царицы Небесной и молитвам блаженного Прокопия, никто из людей не пострадал и даже скот остался невредим. Между тем, святого мира от чудотворной иконы Божией Матери истекло столько, что молящиеся в храме наполнили им церковные сосуды; больные от помазания этим миром получали исцеление. Умер прав. Прокопий в начале XIV века, занесенный снегом. Место его погребения было вскоре забыто. Но в конце XV века многие видения и знамения открыли устюжанам Божию волю - прославить память Его св. угодника созданием церкви в его имя.

22 LIPCA (kalendarz gregoriański) 09 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Св. свщмч. Пагкратия, еп. Тавроменийскаго (I).

И иже во святых отца нашего Феодора, епископа Едесскаго (IX).

Свв. постник десяти тысящ, иже в ските, и в вертепех, и в пустынных местех горькою смертию пострадавших (ок.398).

Явление иконы Пресвятыя Владычицы нашея Богородицы во граде Можайске, иже на Колоче (1413).

Колочская икона Богоматери, она же и Можайская, явилась в 1413 году, в княжение Василия I Димитриевича, в области брата его, князя Андрея Димитриевича, в пределах Можайска, в 20-ти верстах от этого города, на берегах реки Колочи. Икону обрел на дереве некто Лука, житель селения Колочь, и с благоговением принес ее в свой дом. В доме его был разслабленный, страждущий много лет. Услышав о новоявленной иконе, больной попросил принести ее к нему, с верою приложился к ней и получил совершенное исцеление. Когда весть об этом чудесном исцелении разнеслась в окрестностях, многие, особенно страждущие, с верою начали притекать к явленной иконе, на поклонение Богоматери, и получали от Нея благодатную помощь. Впоследствии Лука принес явленную икону в Можайск, где ее встретил сам князь Андрей Димитриевич с многочисленным народом. Из Можайска она принесена была в Москву, где ее встретил митр. Фотий с собором священства и множеством народа. И здесь от св. иконы было множество чудес.


Священномученик Пагкратий, епископ Тавроменийский, родился в то время, когда Господь наш Исус Христос жил на земле. Родители Пагкратия были родом из Антиохии. Услышав о благовестии Исуса Христа, отец Панкратия, взяв с собой юного сына, отправился в Иерусалим, чтобы лично видеть великого Учителя. Его потрясли чудеса, и, когда он услышал Божественное учение, то уверовал во Христа как Сына Божия. Он сблизился с учениками Господа, особенно со святым апостолом Петром. С тех пор юноша Панкратий стал известен святому апостолу Петру. После Вознесения Спасителя один из апостолов пришел в Антиохию и крестил родителей Панкратия и весь их дом. Когда родители Панкратия скончались, он, оставив свое имение, ушел в Понтийские горы и стал жить в пещере, проводя дни в молитве и глубоком духовном размышлении. Святой апостол Петр, однажды проходя по тем местам, встретил Панкратия в Понте, взял его с собой в Антиохию, а затем в Киликию, где находился святой апостол Павел. Там святые апостолы Петр и Павел рукоположили Панкратия во епископа сицилийского города Тавромении. Святитель Панкратий усердно трудился над христианским просвещением народа. В течение одного месяца он построил храм, где совершал Богослужения. Число верующих быстро росло, и вскоре почти все жители Тавромении и окрестных городов приняли христианскую веру. Много лет святой Панкратий мирно управлял своей паствой. Однажды язычники восстали на святителя и, выбрав подходящее время, внезапно напали на него и побили камнями. Так мученически окончил свою жизнь святитель Панкратий (I). Мощи святителя покоятся в храме его имени, в Риме.

23 LIPCA (kalendarz gregoriański) 10 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Свв. мч. четыредесяти и пяти в Никополии: Леонтия, Маврикия, Даниила, Антония, Александра, Минея, Тимания (Тимония), Аникиты, Сисиния, Валирада и иже с ними пострадавших (ок.319).

Положение честныя и многоцелебныя ризы Господа Бога и Спаса нашего Исуса Христа, еже есть хитон, в царствующем граде Москве (1625).

Честную Ризу Спасителя не следует отождествлять с нешвенным Его Хитоном - они ясно различаются в Священном Писании: "Воины же, когда распяли Исуса, взяли одежды Его и разделили на четыре части, каждому воину по части, и хитон; хитон же был не сшитый, а весь тканый сверху. И так сказали друг другу: не станем раздирать его, а бросим о нем жребий, чей будет, - да сбудется реченное в Писании: разделили ризы Мои между собою и об одежде Моей бросали жребий" (Ин. 19, 23-24; Пс. 21, 19). По преданию Грузинской Православной Церкви, Хитон Господень был принесен еврейским раввином Элиозом из Иерусалима в Мцхету и поныне пребывает под спудом в основании Мцхетского Патриаршего собора Светицховели (празднование в честь Хитона Господня совершается 1 октября). Никто из мусульманских завоевателей не осмелился посягнуть на это место, прославленное знамением милости Божией - Животворящим Столпом (см. Синаксарий мцхетского собора № 48. "ЖМП", 1977, № 9, с. 53). Риза Господня, вернее, одна из ее четырех частей, а именно срачи'ца (известны также части Ризы Господней в Западной Европе - в г. Трире, Германия, и Аржантейле, близ Парижа, Франция), как и Хитон Господень, оказалась в Грузии. В отличие от Хитона, Риза хранилась не в земле, а в сокровищнице собора Светицховели вплоть до ХVII века, когда персидский шах Аббас I, опустошивший Грузию, вывез вместе с другими сокровищами и Ризу Господню. В 7133 г. от сотворения мира (от Р. X. в 1625 г.), в марте месяце прибыл в Москву к благоверному царю Михаилу от шаха некий славный посол, по имени Урусамбек. Он принес с собою послание и драгоценный подарок святейшему патриарху Филарету — ризу Господа нашего Исуса Христа, положенную в золотом ковчеге, украшенном драгоценными камнями. В послании персидский шах извещал, что риза Христова найдена во время завоевания Иверской страны в митрополичьей ризнице, где она была запечатана в одном из крестов; взяв эту ризу, шах и отправил ее в дар святейшему патриарху московскому. Патриарх Филарет с радостию принял великий дар, более драгоценный, чем все земные, самые дорогие, подарки; потом призвал к себе находившихся в то время в Москве опытных греческих старцев; одни из сих старцев прибыли в Москву из Иеросалима, другие из стран греческих. Все они свидетельствовали единогласно, что риза Господня находится в Иверии; ибо при распятии Господа был некий воин из страны иверской; и этот воин получил по жребию ризу Господню (Ин. 19, 23-24), после чего отнес ее в свою родную страну — Иверию и отдал ее здесь, как драгоценный подарок, своей родной сестре, бывшей отроковицею. Подлинность этой ризы была засвидетельствована Нектарием, архиепископом Вологодским, патриархом Иерусалимским Феофаном, прибывшим из Византии, и Иоанникием греком, в особенности же чудесными знамениями, явленными Господом над больными через принесенную святыню. Патриарх Филарет, выслушав все сообщения о ризе Господней, посоветовался с преосвященными архиереями (тогда было время святой Четыредесятницы) и, по совету с ними, были объявлены усиленные пост и молитва. Затем, совершив всенощное бдение в неделю Крестопоклонную, святейший патриарх повелел ризу Христа Спасителя и Бога нашего возлагать на недужных подобно тому, как в древности благочестивая царица Елена возложила на мертвеца Крест Христов для удостоверения всех в его истинности. И как тогда Крест Христов был узнан по причине силы, коею воскрес мертвец, так и теперь подобным же образом все удостоверились в истинности ризы Господней: ибо от нее получили исцеление и скорое выздоровление все болящие, на которых она возлагалась. И благоверный царь и святейший патриарх преисполнились великой радости о такой благодати; потом повелели устроить в великой соборной церкви Успения Пресвятой Богородицы, на западной стороне, в правом углу, почетное и особо украшенное место, где было изображение живоносного гроба Христова. Здесь и была положена честная риза Господня. Впоследствии, благочестивым патриархом Иосифом празднование Положению честной ризы было перенесено с 27 марта на 10 июля, чтобы в Четыредесятницу не разрешать поста, кроме Благовещения Пресвятой Богородицы. Впоследствии две части Ризы Господней находились в Петербурге: одна в соборе Зимнего Дворца, другая в Петропавловском соборе. Часть Ризы хранилась также в Успенском соборе в Москве и малые частицы - в Киево-Софийском соборе, в Ипатьевском монастыре близ Костромы и в некоторых других древних храмах. В Москве ежегодно 10 июля Риза Господня торжественно выносилась из придела во имя святых апостолов Петра и Павла Успенского собора, и она полагалась на аналое для поклонения во время Богослужения. После Литургии Ризу уносили на прежнее место. В этот день полагается также служба Животворящему Кресту Господню, ибо положение Ризы в Успенском соборе в 1625 году совершилось 27 марта, в день, который тогда приходился на Неделю крестопоклонную.

24 LIPCA (kalendarz gregoriański) 11 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Св. прехвальныя мц. Евфимии (451).

Успение блаженныя княгини Ольги, нареченныя во св. крещении Елены, бабы великаго князя Владимира Киевскаго (969).

Блаженныя княгиня Ольга, нареченныя во св. крещении Еленой после гибели своего мужа, киевского князя Игоря, осталась правительницей Руси. В 955 г. приняла в Царьграде св. крещение от константинопольского патриарха. Основала в Киеве и других городах Руси христианские храмы, молилась об обращении к Богу русских людей, прежде всего своих детей и внуков, еще приверженных языческому нечестию. Скончалась в 969 г.

25 LIPCA (kalendarz gregoriański) 12 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Свв. мч. Прокла и Лария (II).

Прп. отца нашего Михаила Малеина (962).

Св. прпмц. Марии Голендухи (591); последним именем святая называлась до крещения.

Святые мученики Прокл и Ларий, уроженцы селения Калипта близ Анкиры, пострадали во время гонения при императоре Траяне (98-117). Первым был взят под стражу святой Прокл. Представ перед правителем Максимом, он бесстрашно исповедал свою веру во Христа. Правитель решил силой заставить святого подчиниться императору и принести жертву языческим богам. Во время пыток мученик предрек Максиму, что скоро тот сам будет принужден исповедать Христа Истинным Богом. Мученика заставили бежать за колесницей правителя, направлявшегося в селение Калипт. Изнемогая в пути, святой Прокл молился, чтобы Господь остановил колесницу. Силой Божией колесница остановилась, и никакие усилия не могли сдвинуть ее с места. Сидевший в ней сановник словно окаменел и оставался недвижим до тех пор, пока, по требованию мученика, не написал своей рукой хартию с исповеданием Христа; только после этого колесница с правителем смогла продолжить путь. Посрамленный язычник жестоко отомстил святому Проклу: после многих истязаний он приказал вывести его за город и, привязав к столбу, расстрелять из луков. Воины, ведшие святого Прокла на казнь, уговаривали его покориться и тем сохранить свою жизнь, но святой сказал, чтобы они исполнили то, что им приказано. По дороге к месту убийства, их встретил племянник святого Прокла Ларий, который со слезами обнял дядю-мученика и тоже исповедал себя христианином. Воины задержали его, и он был брошен в тюрьму. Святой мученик Прокл под градом стрел молился за своих мучителей и с молитвой предал свою душу Богу. Святой Ларий, представ пред судьей, с таким же бесстрашием, как святой Прокл, исповедал себя христианином и после истязаний был приговорен к смерти. Мученику связали руки и за ноги волокли по городу, израненного и окровавленного, а потом обезглавили, через 3 дня после смерти его дяди, святого мученика Прокла. Христиане похоронили их вместе в одной могиле.

26 LIPCA (kalendarz gregoriański) 13 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Собор св. архангела Гавриила. Собор св. Гавриила празднуется 26 марта. В нынешний день это совершается вторично.

Прп. отца нашего Стефана саваита (794).

Собор Архангела Гавриила празднуется на следующий день после Благовещения, то есть 26 марта. 13 июля этот праздник совершается вторично. Поводом к установлению его, вероятно, послужило освящение в IХ веке в Константинополе храма, воздвигнутого во имя святого Архистратига.

27 LIPCA (kalendarz gregoriański) 14 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Св. ап. Акилы, единаго от седмидесяти (I).

Прп. Онисима (IV).

Прп. отца нашего Стефана, игумена махрищскаго, чудотворца (1406); основатель монастыря между Троице-Сергиевой лаврой и г. Владимиром.

Св. ап. Акил ученик апостола Павла, уроженец Понта, иудей, живший в городе Риме со своей женой Прискиллой (память 13 февраля). В правление императора Клавдия (41-54) все евреи были изгнаны из столицы. Святой Акила с женой вынуждены были уехать. Поселились они в Коринфе. В скором времени туда пришел из Афин с проповедью Евангелия святой апостол Павел. Познакомившись с Акилой, он стал жить у него в доме и вместе с ними трудился над изготовлением палаток. Приняв Крещение от апостола Павла, Акила и Прискилла сделались его преданными и ревностными учениками. Они сопровождали апостола в Ефес. Апостол Павел поручил им продолжать проповедь Евангелия в Ефесе, а сам направился в Иерусалим, чтобы провести там праздник Пятидесятницы. В Ефесе Акила и Прискилла услышали смелую проповедь пришельца из Александрии, еврея Аполлоса, наставленного в начатках веры, но знавшего только крещение Иоанна Предтечи. Они позвали его к себе и более точно объяснили путь Господень. После смерти императора Клавдия евреям было разрешено возвратиться в Италию, и тогда Акила и Прискилла вернулись в Рим. Апостол Павел в своем Послании к Римлянам вспоминал о своих верных учениках: "Приветствуйте Прискиллу и Акилу, сотрудников моих во Христе Исусе, которые голову свою полагали за мою душу, которых не я один благодарю, но и все Церкви из язычников и домашнюю их церковь" (Рим. 16, 3-4). В Риме святой Акила пробыл недолго: апостол Павел поставил его епископом в Асию. Святой Акила ревностно трудился в Евангельской проповеди в Асии, Ахаии и Ираклии: обращал язычников ко Христу, утверждал в вере новообращенных христиан, поставлял пресвитеров, сокрушал идолов. В апостольских трудах ему неустанно помогала святая Прискилла. Святой Акила окончил жизнь мученически: его убили язычники. По преданию Церкви, вместе с ним была убита святая Прискилла.


Прп. Стефан уроженец Киева. Начало своего иноческого пути положил в Печерском монастыре. В середине XIV века покинул родные места из-за усиления гонений на православие со стороны католиков-поляков, во власти которых находился тогда Киев. Придя в Московское княжество, по благословению митрополита Алексия основал монастырь во имя Святыя Троицы. Был связан узами духовного содружества с прп. Сергием, монастырь которого находится в 40 верстах от Махрищ. Скончался в 1406 г.

28 LIPCA (kalendarz gregoriański) 15 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętych męczenników Cyryka i Julity (około 305); modlimy się do nich o wyzdrowienie cborych dzieci.

Zaśnięcie świętego i równego apostołom wielkiego księcia Włodzimierza Kijewskiego, władcy Rosyjskiej ziemi, nazwanego na świętym chrzcie Wasylem, który uświęcił ziemię Rosyjską Świętym Chrztem (1015).

Ikona świętych męczenników Cyryka i Julity (około 305).

Święci męczennicy Cyryk i Julita mieszkali w Azji Mniejszej, w mieście Ikonium, na przedmieściach Likaonii. Święta Julita wywodziła się ze znanego rodu i była chrześcijanką. Bardzo wcześnie została wdową, sama też wychowywała swojego trzyletniego synka Cyryka. Podczas prześladowań chrześcijan za rządów cesarza Dioklecjana (284-305), święta Julita razem z synem i dwoma wiernymi służankami uciekła z miasta, pozostawiając swój dom, bogactwo i innych sług. Pod przebraniem żebraczki na początku ukrywała się w Seleucji, a potem uciekła do Tarsu. Tam około 305 roku została rozpoznana, pojmana i postawiona przed sąd władcy Aleksandra. Umocniona Panem, święta bez strachu odpowiadała na pytania sędzi i twardo wyznała swoją wiarę w Chrystusa. Zarządca nakazał bić świętą pałkami. Podczas męczeństwa święta Julita powtarzała:

"Jestem chrześcijanką i nigdy nie złożę ofiary biesom".

Dzieciątko Cyryk płakało, patrząc na męki swojej matki, i bardzo chciało iść do matki. Zarządca Aleksander próbował ułaskawić dziecko, jednak ono wyrywało się z jego rąk i krzyczało:

"Puśćcie mnie do mojej mamy, ja też jestem chrześcijaninem".

Zarządca rzucił dziecko z wysokości na kamienne schody, chłopiec stoczył się po schodach w dół, uderzając się o ostre kanty i zmarł. Matka Julita, widząc swojego zamęczonego synka, podziękowała Bogu za to, że on dał dar jej synkowi nałożenia na niego męczeńskiego wieńca. Po wielu mękach świętą Julitę ścięto mieczem. Relikwie świętych Cyryka i Julity były odnalezione za panowania świętego i równego apostołom cara Konstantego († 337, wspomnienie 21 maja). Na cześć świętych męczenników, niedaleko Konstantynopola, wzniesiono monaster, a niedaleko Jerozolimy zbudowano świątynię. Świętym Cyrykowi i Julicie modlą się o rodzinne szczęście i wyzdrowienie chorych dzieci.


Święty równy apostołom książe Włodzimierz - syn Światosława, wnuk świętej księżnej Olgi. W młodości walczył o jedność władzy na Rusi, początkowo prowadził hulaszczy tryb życia. W pierwszym okresie swojego życia był poganinem, gdzie nawet z jego rozkazu składano ofiary z ludzi bożkom. Prześladował też chrześcijan. W Kijewie została przelana niewinna krew cierpiętników za wiarę.

Wielki dar od Boga uświęcił księcia Włodzimierza, podobnie tak jak apostoła Pawła. W 988 r., książę Włodzimierz, nad brzegiem Morza Czarnego, w miejscowości Cherson przyjął chrzest święty i otrzymał imię Wasyl. Kiedy stał się chrześcijaninem jego życie zmieniło się całkowicie. Stał się mądrym człowiekiem, miłosiernym, kochającym ludzi, i takim też został na wieki w pamięci ludu. Sprawiedliwy władca, umocniwszy Ruś swoim chrztem, uświęciwszy tą ziemię swoimi relikwiami i duchową mocą, otrzymał od ludu przydomek "Czerwonego Słońca". Zmarł w 1015 roku.

29 LIPCA (kalendarz gregoriański) 16 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Antynogena, biskupa Pidachfisij i dziesięciu uczniów jego (około 311).

Wspomnienie świętych ojców, którzy zbierali się na sześciu Powszechnych Soborach.

Znamię od ikony Przenajświętszej Bogorodzicy, które miało miejsce w Pskowskiej wsi Czersk (1420).

Święty męczennik Antynogen i dziesięciu jego uczniów zginęło za Chrystusa w czasach prześladowań chrześcijan w miejscowości Sebasta. Zarządca Filomarch wyprawił duże święto na cześć pogańskich bożków i nakazał sebastyjskim mieszkańcom złożyć ofiarę bożkom. Jednak mieszkańcy Sebasty, w większości chrześcijanie, odmówili udziału w pogańskim święcie i sprzeciwili się złożeniu ofiary bożkom. Żołnierzom wydano rozkaz męczenia tych, którzy nie wykonali rozkazu zarządcy. Wielu chrześcijan przyjęło na siebie wtedy męczeńskie wieńce.

Zarządca wiedział doskonale, że chrześcijaństwo bardzo się rozrosło pod wpływem nauk biskupa Antynogena. Filomarch nakazał więc odnaleźć starca Antynogena i przyprowadzić na sąd. Święty Antynogen i dziesięciu jego uczniów mieszkało niedaleko od miasta, w niewielkim monasterze. Kiedy przybyli tam żołnierze nie zastali oni starca, a jedynie jego uczni, związali ich i poprowadzili przed sąd. Zarządca nakazał zakuć ich w kajdany i wrzucić do celi.

Kapłan Antynogen przyszedł do Sebasty i zaczął pouczać sędzie za to, że do celi zostali wrzuceni niewinni ludzie. Został więc pojmany. W celi święty Antynogen umacniał swoje duchowne dzieci na przyszłe cierpienie za wiarę. Kiedy przyprowadzono ich na sąd, wszyscy święci męczennicy wyznali, że są chrześcijanami i odmówili złożenia ofiary bożkom. Znosząc okrutne męki, uczniowie świętego biskupa zostali pozbawieni głów. Po męczeństwie uczniów, katom nakazano męczyć świętego starca. Umocniony męstwem przez samego Pana, kapłan Antynogen z godnością znosił męki. Jedyną jego prośbą było - męczyć jego w monasterze.

Przyprowadzony do swojego pomieszczenia w monasterze, święty w modlitwie podziękował Bogu, radując się z oczekujących go męk, za Chrystusa. Święty Antynogen modlił się do Pana o przebaczenie grzechów dla tych ludzi, którzy będą wspominać jego śmierć i śmierć jego uczniów.

Pan Bóg przed śmiercią podał dar świętemu usłyszenia Jego głosu, który podał mu obietnicę, podobną do obietnicy, którą złożył Pan złoczyńcy na krzyżu:

"Dzisiaj ze Mną będziesz w raju".

Święty męczennik sam skłonił głowę pod miecz.

30 LIPCA (kalendarz gregoriański) 17 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętej wielkiej męczennicy Marzeny (Margaryty) (IV).

Przeniesienie relikwii godnego Łazarza, który pościł się na górze Galacyjskiej (XI).

Wspomnienie wszystkich świętych nowych cudotwórców Rosyjskich (X-XVII).

Święta wielka męczennica Marzena urodziła się w Azji Mniejszej, w mieście Antiochia, w rodzinie pogańskiego kapłana. Jeszcze jako dziecko straciła matkę, wtedy też ojciec oddał ją na wychowanie pielęgniarce, która wychowała Marzenę w prawosławnej wierze. Ojciec, dowiedziawszy się o tym, że jego córka została chrześcijanką, wyrzekł się swojej córki. Podczas prześladowania chrześcijan przez cesarza Dioklecjana (284-305) święta Maryna, mając 15 lat, została pojmana i zamknięta w celi. Z twardością i pokładaniem nadziei na wolę Bożą i Jego pomoc przygotowywała się młoda więźniarka do przyszłego męczeństwa. Zarządca Olibriasz, oczarowany pięknością dziewicy, chciał namówić świętą do wyrzeczenia się od Chrystusowej wiary. Pragnął też namówić świętą by została jego żoną. Jednak święta, odrzuciła wszystkie propozycje. Wtedy rozgniewany zarządca oddał świętą po męczeńskie tortury. Okrutnie pobitą, świętą przybili gwoźdźmi do deski i kaleczono jej ciało trójzębem. Sam zarządca, nie mógł patrzeć na okrucieństwo tortur, zasłaniał swoją twarz rękami. Jednak święta męczennica była niewzruszona. Wrzucona na noc do celi doznała tam wizyty Niebieskiego Gościa i została uleczona od ran. Kiedy ponownie została przywiązana do drzewa, kaci opalali ją ogniem. Ledwo żywa, święta modliła się:

"Panie, Ty dałeś mi dar za Imię Twoje przejść przez ogień, daj mi również dar przejścia i przez wodę świętego Chrztu".

Kiedy zarządca usłyszał słowo "woda", nakazał utopić świętą w ogromnej beczce. Męczennica prosiła Pana, aby ta męka była dla niej świętym Chrztem. Kiedy była zanurzana do wody, nagle zajaśniała światłość i biało-śnieżny gołąb zszedł z Nieba, niosąc w dziobie złoty wieniec. Kajdany, które miała na sobie święta Marzena, same się rozpadły. Męczennica stała w chrzcielnicy Chrztu wysławiając Trójcę - Ojca, Syna i Świętego Ducha. Święta Marzena wyszła z chrzcielnicy cała zdrowa, bez śladów poparzeń. Porażony cudem naród zaczął wysławiać Prawdziwego Boga, i wielu z ludzi uwierzyło w Boga. To doprowadziło w gniew zarządcę, i on nakazał zabijać wszystkich, którzy wyznają Imię Chrystusa. Zginęło wtedy 15000 chrześcijan, a święta męczennica Marzena została ścięta mieczem. Cierpienia wielkiej męczennicy opisał świadek wydarzeń, Teotym.

Do 1204 roku relikwie wielkiej męczennicy Marzeny znajdowały się w monasterze Panteponta. Według innych przekazów, relikwie znajdowały sie w Antiochii do 908 roku i stamtąd zostały przeniesione do Włoch. Czczona jej ręka została przeniesiona na Atos, do monasteru Watoped.

31 LIPCA (kalendarz gregoriański) 18 LIPCA (kalendarz juliański, stary styl).

Świętego męczennika Emiliana (363).

Świętego męczennika Jakinfa, z Amastrydy (IV).

Godnego Pamwo nytryjskiego (IV).

Święty męczennik Emilian, Słowianin, zginął za Chrystusa za panowania cesarza Juliana Odstępcy (361-363). Julian Odstępca zapragnął w rzymskim imperium wprowadzić kult pogańskich bożków. W tym celu rozesłał po wszystkich miejscowościach rozkaz, zgodnie z którym wszystkich chrześcijan skazywał na śmierć.

Do miasta Dorostol, położonego na brzegi rzeki Dunaj, gdzie mieszkał święty Emilian, przybył posłaniec Kapitolin. Cesarski rozkaz został odczytany na rynku miejskim. Mieszkańcy Dorostola przekonywali jednak posłańca, że w tym mieście nie mieszka żaden chrześcijanin.

Święty Emilian był sługą miastowego zarządcy i skrytym chrześcijaninem. Zasmucony złym rozkazem cesarza, święty Emilian wszedł do pogańskiej świątyni i młotem rozbił bożków, przewracając ołtarz i świeczniki i wyszedł przez nikogo nie zauważony. Szybko poganie dostrzegli, że ich świątynia została zniszczona. Rozjuszony naród zaczął bić przechodzącego przypadkowo tamtędy pewnego chrześcijanina. Wtedy święty Emilian głośno krzyknął, aby nie bili niewinnego człowieka, przyznał się też, że to on zniszczył świątynię. Został więc pojmany i poprowadzony przed sąd Kapitolina. Z rozkazu Kapitolina świętego Emiliana bito okrutnie i bardzo długo, a na koniec skazano go na spalenie. Wrzucony do ognia, nie zginął, a płomienie zaczęło opalać stojących wokoło pogan. Ogień zgasł, a święty Emilian położył się na dopalające się węgle i w modlitwie oddał ducha swojego Panu († 363). W Konstantynopolu była zbudowana cerkiew w cześć świętego męczennika Emiliana, gdzie też i zostały przeniesione jego relikwie.

Read more →